Πως να γίνουμε Έλληνες

Άλλαξε ο Ρωμιός και έβαλε τα ρούχα του αλλιώς. Μόνο έτσι μπορεί να περιγράψει κάποιος τα πάμπολλα φαινόμενα «επανελλήνισης» (της συμφοράς) που αντικρίζουμε γύρω μας. 
Η στροφή στον ελληνισμό σημαίνει αλλαγή ιδιοσυγκρασίας. Το λέω ξανά, αλλαγή ιδιοσυγκρασίας. Ο σύγχρονος πολιτισμός δεν είναι δικός μας. Οπότε πρέπει να τον αποβάλλουμε μαζί με τις ιδεοληψίες και τις προκαταλήψεις του, μαζί με όλα όσα μας δίδαξαν τα διάφορα πολλαπλασιαστικά όργανα του.
Πρέπει λοιπόν να περάσουμε κάθε ιδέα στο μυαλό μας από κόσκινο προκειμένου να θέσουμε ερωτηματικά σε όσα θεωρούμε αυτονόητα. Διαφορετικά, θα ντύνουμε τις παλιές ιδέες του νυν πολιτισμού με ελληνικούς χιτώνες, με αποτέλεσμα να καταντήσουμε καρικατούρες του εαυτού μας. 
 
Όποιος δεν θέλει να αλλάξει και να νιώσει τον πόνο που συνεπάγεται ο αποχωρισμός από τον νυν πολιτισμό και τις διαποτισμένες απ‘ αυτόν πεποιθήσεις του, δεν πρόκειται ποτέ να γίνει Έλληνας.
Ο χειρότερος αντίπαλος της επανελλήνισης είμαστε εμείς οι ίδιοι.

Advertisements

Βιβλία για την ελληνική εθνοκτονία

Βερέττας, Μάριος: Ο Χριστός για τους Έλληνες, εκδ. Βερέττας 2004.

Bowersock, Glen W.: Ο ελληνισμός στην ύστερη αρχαιότητα, Μορφωτικό Ίδρυμα Εθνικής Τραπέζης 1996.

Brown, Peter: Ο κόσμος της ύστερης αρχαιότητας: 150-750 μ.Χ., Αλεξάνδρεια 1998.

Γίββων, Εδουάρδος [Gibbon, Edward]: Ιστορία της παρακμής και πτώσεως της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, 3ος τ.: 363 μ.Χ. – 455 μ.Χ.: Από τον θάνατο του Ιουλιανού και τους διωγμούς των τελευταίων Εθνικών μέχρι τις εισβολές των βαρβαρικών φυλών και τον θάνατο του Βαλεντινιανού Γ΄, Ελεύθερη Σκέψις 2005.

Chuvin, Pierre: Οι τελευταίοι εθνικοί: Ένα χρονικό της ήττας του παγανισμού, Θύραθεν 2004.

Deschner, Karlheinz: Η εγκληματική ιστορία του χριστιανισμού, Τόμος 1: Πρώιμα χρόνια, Κάκτος 2004.

Deschner, Karlheinz: Η εγκληματική ιστορία του χριστιανισμού, Τόμος 2: Το τέλος του αρχαίου κόσμου, Κάκτος 2004.

Dodds, E. R.: Εθνικοί και χριστιανοί σε μια εποχή αγωνίας: Όψεις της θρησκευτικής εμπειρίας από τον Μ. Αυρήλιο ως τον Μ. Κωνσταντίνο, Αλεξάνδρεια 1995.

Καμάρα, Αφροδίτη: Η αντιπαγανιστική νομοθεσία της ύστερης ρωμαϊκής αυτοκρατορίας μέσα από τους κώδικες, Κατάρτι 2000.

Κούτουλας, Διαμαντής: Το Βυζάντιο έναντι των Ελλήνων εθνικών, Δίον 1998.

Κοργιανίτης, Δημήτρης: Το λυκόφως των θεών: Η μετάβαση από τις αρχαίες λατρείες στο Χριστιανισμό (1ος – 6ος αι. μ. Χ.), Αρχέτυπο 2002.

Κωλέττας, Στέφανος: Ιουστινιανός: Η μάστιγα του Ελληνισμού, Εύανδρος 2008.

Lee, A. D.: Παγανιστές και χριστιανισμός στην ύστερη αρχαιότητα, Ενάλιος 2009.

Ρασσιάς, Βλάσης Γ.: Υπερ Της Των Ελλήνων Νόσου, Τόμος Γ: Ες Έδαφος Φέρειν, 2η συμπληρωμένη έκδοση, Ανοιχτή Πόλη 2000.

Ρασσιάς, Βλάσης Γ.: Μια… Ιστορία Αγάπης: Η ιστορία της χριστιανικής επικρατήσεως, 1ος τόμος: Έτη 0 – 400, 2η επαυξημένη έκδοση, Ανοιχτή Πόλη 2005.

Ρασσιάς, Βλάσης Γ.: Μια… Ιστορία Αγάπης: Η ιστορία της χριστιανικής επικρατήσεως, 2ος τόμος: Έτη 401 – 800, 2η επαυξημένη έκδοση, Ανοιχτή Πόλη 2005.

Rutilio, Claudio: Τα Αίτια της χριστιανικής επικρατήσεως, Ανοιχτή Πόλη 1997.

Σιέττος, Γεώργιος: Ο ανθελληνισμός στα πατερικά και εκκλησιαστικά κείμενα, Εύανδρος 2004.

Αρχαία κείμενα

Αθανάσιος Αλεξανδρείας, Αθηναγόρας, Τατιανός ο Σύρος: Λόγοι χριστιανών κατά εθνικών, Ζήτρος 2004.

Ζώσιμος, Νέα ιστορία: 306-410 μ.Χ., Θύραθεν 2007.

Θεοδώρητος, Επίσκοπος Κύρου: Ελληνικών παθημάτων θεραπευτική: Διαλέξεις Α΄-Δ΄, Πρότυπες Θεσσαλικές Εκδόσεις 2008.

Ιουστίνος: Πρός τους Έλληνες: Λόγος παραινετικός προς τους Έλληνες, Περί μοναρχίας, Ερωτήσεις Ελλήνων και απαντήσεις χριστιανών, Πρότυπες Θεσσαλικές Εκδόσεις 2008.

Μαλάλας, Ιωάννης: Χρονογραφία, Ηλιοδρόμιο 2001.

Μαρκελλίνος, Αμμιανός: Η ζωή και το έργο του Ιουλιανού, 1ος τ.: Ιστορία 353 – 378 μ.Χ., Εύανδρος 2010.

Μαρκελλίνος, Αμμιανός: Η ζωή και το έργο του Ιουλιανού, 2ος τ.: Ιστορία 354 – 378 μ.Χ., Εύανδρος 2011.

Προκόπιος, Ανέκδοτα ή απόκρυφη ιστορία, 3η έκδ., Άγρα 1993.

Αυτοκράτορας Ιουλιανός

Αθανασιάδη, Πολύμνια: Ιουλιανός: Μια βιογραφία, Μορφωτικό Ίδρυμα Εθνικής Τραπέζης 2001.

Αχειλαρά, Άννυ: Ιουλιανός ο… Υπερβάτης, Όστρια Βιβλίο 2015.

Καρακατσάνη, Αγάπη: Αν ο Ιουλιανός…, Άγρα 2015.

Μήτσιου, Αλέξανδρος Χ.: Πολιτική θεολογία και Ιουλιανός: Ιστορικο-φιλοσοφικό δοκίμιο, Ερωδιός 2002.

Υπατία η Αλεξανδρινή

Αχειλαρά, Άννυ: Υπατία, Όστρια Βιβλίο 2014.

Dzielska, Maria: Υπατία η Αλεξανδρινή, Ενάλιος 1997.

Trarieux, Cabriel: Υπατία, University Studio Press 2000.

Ίκλαινα Μεσσηνίας: Η πρώτη ελληνική πόλις;

Ίκλαινα Μεσσηνίας: Η πρώτη ελληνική πόλις;

Ευρήματα στην Ίκλαινα Μεσσηνίας ρίχνουν νέο φως στην ιστορία της περιοχής. Στον μυκηναϊκό πολιτισμό (1600 – 1100 π.α.χ.χ.) η Ίκλαινα υπήρξε μεγάλο πολιτιστικό και εμπορικό κέντρο της τότε εποχής. Πριν κάποια χρόνια βρέθηκε στην περιοχή μία πήλινη πινακίδα με Γραμμική Β γραφή, ηλικίας 3,5 χιλιάδων ετών. Επιπλέον από τα ευρήματα φαίνεται ότι η Ίκλαινα ήταν, αν όχι η πρώτη, τουλάχιστον μια από τις αρχαιότερες πόλεις στην ελλάδα.

Από τις ανασκαφές προκύπτει ότι ήταν μία οργανωμένη κοινωνία με «κεντρική πολιτική διοίκηση» και με προηγμένη οικονομία.

greekreporter

Τα «Προμήθεια» και ο εξευτελισμός του ελληνισμού

Τα «Προμήθεια» και ο εξευτελισμός του ελληνισμού 

του Στυλιανού Αρίστωνος, 21.7.«2017»

 

Φέτος συμπληρώθηκαν είκοσι δύο χρόνια από τότε που οργανώθηκαν για πρώτη φορά τα λεγόμενα «Προμήθεια». Τα «Προμήθεια» είναι ένα αρχαιοκεντρικό φεστιβάλ που πραγματοποιείται ετήσια στους πρόποδες του Ολύμπου. Οι συμμετέχοντες προέρχονται από διάφορες κοινωνικές ομάδες, μεταξύ αυτών οι νιού έιτζερ, ουφολόγοι, εθνικιστές και νεοπαγανιστές. Τα «Προμήθεια» είναι το μεγαλύτερο αρχαιοκεντρικό φεστιβάλ της Ρωμιοσύνης.

Στα πλαίσια του φεστιβάλ διάφορες ομάδες διοργανώνουν πομπές, δρώμενα και αναπαραστάσεις ντυμένοι με κιτς χλαμύδες, χιτώνες και αρχαίες στολές (συνδυασμένες με σπορτέξ). Οι διοργανωτές καλούν τον κόσμο σε συμμετοχή στις διαδηλώσεις για να έρθει, όπως λένε, σε «επαφή με το ελληνικό πνεύμα και έθος». Επίσης κάνουν λόγο για προβολή της «ελληνικής κοσμοθέασης». Ωστόσο, τα «Προμήθεια» δεν επιτυγχάνουν την προβολή της «ελληνικής κοσμοθέασης», αλλά τον εξευτελισμό της, ένα γεγονός που δεν φαίνεται τελικά να προβληματίζει κανέναν, καθώς οι υπεύθυνοι διοργάνωσαν το 2.017 ξανά για 22η φορά τα πλέον διαβόητα «Προμήθεια» ή σωστότερα Γελήθεια.

Και έτσι συνεχίστηκε τον μήνα Ιούλιο σταθερά και αμετανόητα ο εξευτελισμός του ελληνισμού. Οι νιού έϊτζερ, εθνικιστές, αρχαιοκεντρικοί και άλλα παρακλάδια της Ρωμιοσύνης έδωσαν και φέτος το παρόν στο φεστιβάλ αναπαράστασης της αρχαίας ελλάδας. Οι επισκέπτες έζησαν διασκεδαστικές στιγμές με πλαστικά στεφάνια, λευκούς χιτώνες ή μάλλον σεντόνια και πολύ science fiction, με μια μεγάλη δόση φέικλορ, κιτς και αναπαραστάσεις της κακής ώρας. Αλλά αυτό δεν ήταν κάτι το καινούργιο, αφού τα Γελήθεια ήταν εξαρχής Γελήθεια. Και βέβαια εξακολουθούν να είναι Γελήθεια.

Έτσι όπως κατάντησε η Ελλάδα, η κάθε αγνή προσπάθεια για αναζωογόνηση του ιστορικού ελληνισμού καταλήγει σε καρικατούρα και δυσφημεί εν τέλει τον ίδιο τον ελληνικό πολιτισμό. Δεν είναι καθόλου σύμπτωση το γεγονός ότι οι σοβαρές προσεγγίσεις του ελληνισμού ταξίδεψαν από το εξωτερικό στην Ελλάδα. Και δεν είναι καθόλου παράξενο που κατάντησαν Γελήθεια, ηλιοστάσια και άλλα φαιδρά. Αν αυτό είναι «Ελληνισμός», τότε καλύτερα ας γυρίσουμε στις θαυματουργές παντόφλες και ιερά κάστανα του Παΐσιου.

Πάντως, όσο δεν σοβαρεύονται ορισμένοι πρέπει οι εθνικοί Έλληνες να προστατέψουμε τους εαυτούς μας και την αξιοπρέπεια μας από τους γελοίους. Κάτι ήξεραν οι αληθινοί, αρχαίοι Έλληνες και χρησιμοποιούσαν τη φράση «ΕΚΑΣ ΕΚΑΣ ΕΣΤΕ ΒΕΒΗΛΟΙ».

Κι εμείς με τη σειρά μας λέμε «εκάς εστέ βέβηλοι».

 

ΑΥΤΟΧΘΩΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΗ ΠΑΡΑΔΟΣΗ

1. ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ

O Ελληνισμός ή Εθνικός Ελληνισμός είναι η ιθαγενής πολιτιστική και θρησκευτική παράδοση της Ελλάδος, όπως κι η κοσμοαντίληψη και εθνική συνείδηση των αρχαίων και μεσαιωνικών Ελλήνων (Πλήθων, Μάρουλος κ.ά.). Ο όρος «Ελληνισμός» χρησιμοποιείται ήδη από τα αρχαία χρόνια για να περιγράψει τον ελληνικό τρόπο ζωής, τη Θρησκεία και Κοσμοαντίληψη των Ελλήνων. «Ελληνισμός» και «Ελληνική Θρησκεία» είναι συνώνυμες λέξεις, παρά την κατάχρησή τους στην τρέχουσα γλώσσα. Η ίδια η λέξη «Ελληνισμός» σημαίνει «των Ελλήνων […]. ΙΙ. χρήση ενός καθαρού ελληνικού στιλ και ιδιώματος […]» (Henry George Liddell/Robert Scott, A Greek-English Lexicon, σελ. 536, 9η έκδ., Νέα Υόρκη 1996). Στην Αρχαιότητα ο όρος «χαρακτήριζε την γνώση της ελληνικής γλώσσας, και επί πλέον την υιοθέτηση της ελληνικής κουλτούρας και θρησκείας» (Heinz Heinen, Geschichte des Hellenismus, σελ. 9, Μόναχο 2003). Ο αυτοκράτορας Ιουλιανός ήταν ο πρώτος που εισήγαγε τον όρο σαν επίσημη ονομασία της ελληνικής θρησκευτικής παράδοσης, «επειδή αυτή δεν περιορίζεται στην Θεολογία. Αλλά συμπεριλαμβάνει ολόκληρη την Παιδεία και τον Πολιτισμό των Ελλήνων» (Marion Giebel, Kaiser Julian Apostata, σελ. 8, Ντίσελντορφ 2006). Οι όροι Ελληνικός πολυθεϊσμός, Ελληνική Θρησκεία, Ελληνισμός ή Ελληνικός Εθνισμός δεν πρέπει να μπερδεύουν τον αναγνώστη, διότι είναι διαφορετικά ονόματα που αναφέρονται στην ίδια παράδοση. Οι διάφορες ελληνικές λατρείες απαρτίζουν μία εθνική θρησκεία: «Με τον όρο Εθνική Θρησκεία εννοούμε μία θρησκεία, πνευματικότητα και κοσμολογία που είναι βαθιά ριζωμένη στη παράδοση ενός συγκεκριμένου λαού. Κατά την άποψή μας, ο όρος αυτός δεν περιλαμβάνει τις σύγχρονες αποκρυφιστικές ή αριοσοφιστικές … συγκριτιστικές νεο-θρησκείες.» (Ευρωπαϊκό Συνέδριο Εθνικών Θρησκειών, ECER). Η Ελληνική Θρησκεία είναι επομένως μία Εθνική Θρησκεία. Οι «Εθνικές Θρησκείες» δεν έχουν ιδρυθεί, αλλά αναπτύχθηκαν παράλληλα με τα έθνη τους.

Με τον όρο Ελληνική Θρησκεία «εννοούμε το σύνολο των ‹νομιζομένων› των Εθνικών (δηλαδή μη χριστιανών) Ελλήνων του παρελθόντος, του παρόντος και του μέλλοντος, για τον Κόσμο, για τους Θεούς, για την εκδηλωμένη φύση, για τα ζώα και τους ανθρώπους. Η Ελληνική Εθνική Θρησκεία, είναι μία Θρησκεία πολυθεϊστική, εθνική, οργανική και, κυρίως, φυσική, δεν έχει δηλαδή ιδρυθεί από έναν ή περισσότερους ανθρώπους, ‹προφήτες› ή ‹θεανθρώπους›, αλλά αποτελεί μία δίχως αρχή και τέλος πνευματική συνεξέλιξη με την βιολογική, κοινωνική, πολιτική και πολιτισμική οντότητα του έθνους που λέγεται Ελληνικό.» Βλάσης Γ. Ρασσιάς: «Οι διαφορές της Ελληνικής Εθνικής Θρησκείας από τον Χριστιανισμό», τελευταία πρόσβαση: 15η Μαΐου «2013».

Η Εγκυκλοπαίδεια Μπριτάνικα δίνει τον εξής ορισμό: «Ελληνική Θρησκεία: θρησκευτικές αντιλήψεις και πρακτικές των αρχαίων Ελλήνων. Η Ελληνική Θρησκεία δεν ταυτίζεται με την Ελληνική Μυθολογία, η οποία ασχολείται με τις παραδοσιακές ιστορίες, αν και οι δύο συνδέονται στενά μεταξύ τους. Για ένα τόσο θρησκευόμενο λαό οι Έλληνες περιέργως δεν είχαν μία λέξη για την ίδια τη θρησκεία· οι πλησιέστεροι όροι ήταν Ευσέβεια (‹εὐσέβεια») και Θρησκεία (‹λατρεία›).»
Εγκυκλοπαίδεια Μπριτάνικα, λήμμα: Ελληνική θρησκεία, τελευταία πρόσβαση: 15η Μαΐου «2013».

Οι Έλληνες αποτελούν Έθνος. Ο όρος «Έθνος» προέρχεται από την αρχαία ελληνική λέξη «έθος» («χαρακτήρας, ιδίωμα, συμπεριφορά, έθιμο») και περιγράφει μία ομάδα ανθρώπων που μοιράζονται κοινό έθος. Έλληνες είναι, επομένως, οι μετέχοντες του Ελληνικού έθους → γλώσσα, θρησκεία, τρόπος ζωής («αὖτις δὲ τὸ Ἑλληνικόν, ἐὸν ὅμαιμόν τε καὶ ὁμόγλωσσον, καὶ θεῶν ἱδρύματά τε κοινὰ καὶ θυσίαι ἤθεά τε ὁμότροπα», Ηρόδοτος 8.144). Το «έθος» είναι ο εθνοπολιτισμικός παράγοντας συγκρότησης ενός έθνους και εκείνο το στοιχείο που επιτρέπει στα μέλη και στις φρατρίες (ομάδες από γένη) του εκάστοτε έθνους να αλληλοαναγνωρίζονται ως ανήκοντες εις αυτό. Ο εθνικός ελληνικός πολιτισμός έχει συγκεκριμένη ιστορικο-πολιτισμική δομή. Αυτή η δομή ήταν το ελληνικό έθος.

Οι Έλληνες είναι «πολυθεϊστές» ή «εθνικοί», ο Ελληνισμός αναφέρεται συνεπώς στον Ελληνικό Εθνισμό. Από τον 1ο αιώνα μετά απαρχής της χριστιανικής χρονολόγησης οι Έλληνες και τα άλλα πιστά στον εθνισμό τους έθνη είχαν ονομαστεί «Εθνικοί». Στην σύγχρονη εποχή οι Έλληνες είναι κυρίως γνωστοί ως Έλληνες Εθνικοί (→ «Έλληνες ως προς το έθος») ή εθνικοί Έλληνες (→ «Έλληνες το έθνος»). Κάποιοι τους αποδίδουν άλλα ονόματα δια τα οποία όμως καλλιεργείται συχνά η εσφαλμένη εντύπωση περί θρησκευτικής κοινότητας, υποβαθμίζοντας έτσι το έθνος σε θρήσκευμα. Οι εθνικοί Έλληνες είναι κατά κάποιο τρόπο οι αρχαίοι Έλληνες της νεωτερικότητας. Είμεθα Έλληνες των οποίων η εθνική συνείδηση συγκροτείται από την ελληνική θέαση των πραγμάτων, το αξιακό σύστημα, τη θρησκεία και το έθος που ανέπτυξαν οι πραγματικοί, αβάπτιστοι, αρχαίοι Έλληνες. «Εθνικός» δε είναι ο κάθε ένας «που υπάρχει και συμπεριφέρεται ως φορέας μίας συγκεκριμένης εθνικής ταυτότητας και ενός συγκεκριμένου Έθους» (ΥΣΕΕ, Συχνές Ερωτήσεις, Νο. 3). Ο αυτοπροσδιοριζόμενος ως (εθνικός) Έλλην δηλώνει απλώς μετέχων του ελληνικού έθους (γλώσσα, θρησκεία, τρόπος ζωής). Ο Ελληνισμός είναι λοιπόν ένας τρόπος συμπεριφοράς στο συλλογικό και ατομικό επίπεδο. Η αναζωογόνηση του Ελληνισμού δεν στοχεύει στην αναπαράσταση ή επιστροφή σε ένα αόριστο παρελθόν, αλλά στην παλινόρθωση του αρχέγονου ελληνικού έθους. Διότι η παλινόρθωση του Ελληνικού έθνους είναι μόνον μέσω της παλινόρθωσης του ελληνικού έθους εφικτή.

Η γλώσσα, η ευσέβεια ή θρησκεία, ο Μύθος, η Φιλοσοφία, η Αρετή και Παιδεία είναι οι πυλώνες του Ελληνικού Πολιτισμού. Παιδεία ονομάζεται «η διαδικασία της εκπαίδευσης των ανθρώπων στην αληθινή τους μορφή, την πραγματική και γνήσια ανθρώπινη φύση» (Werner Jaeger). Δεν μιλάμε λοιπόν απλά για μία Θρησκεία. Πρόκειται για μια ορισμένη μορφή ανθρώπινης συνείδησης και καθημερινού βίου, στην διαμόρφωση του οποίου συμβάλλουν πολύ οι μύθοι. Δια της μελέτης της μυθολογίας συνάπτουμε σχέσεις με τους Θεούς και τον Κόσμο γύρω μας. Χρειαζόμαστε την Μυθολογία, προκειμένου να προσεγγίσουμε τους θεούς και να κατανοήσουμε την Ελληνική Ψυχή. Η ελληνική μυθολογία είναι η «αντανάκλαση» της πραγματικότητας στη συλλογική ψυχή των αρχαίων Ελλήνων, το κιβώτιο των εμπειριών και βιωμάτων τους. Ως εκ τούτου, δεν υπάρχει Ελληνική κοσμοαντίληψη χωρίς τους μύθους μας. Οι Μύθοι δεν είναι παραμύθια, αλλά «ψεύδη» που διδάσκουν μία ορισμένη αλήθεια ή εμπειρία μέσα από τον Λόγο ή την αφήγηση. «Κάθε Μύθος κρύβει μέσα του έναν ή πολλούς βαθύτατους συμβολισμούς. Ο θνητός καλείται να τους αναζητήσει και να τους ερμηνεύσει ανάλογα με την ποιότητά του, δηλαδή ανάλογα με την Κοσμοαντίληψή του και την Παιδεία του» (ΥΣΕΕ, Συχνές ερωτήσεις, Νο. 25).

Η Ορθοπραξία, η πλήρης αποκατάσταση και αφοσίωση στον αυτόχθονο Ελληνικό Πολιτισμό αποτελούν κοινά χαρακτηριστικά όλων των εθνικών Ελλήνων, ανεξάρτητα από το αν είναι Πλατωνικοί, Στωικοί, Επικούρειοι, Πυρρωνικοί ή αν ανήκουν σε μία άλλη φιλοσοφική σχολή. Η Ελληνική Θρησκεία είναι πολυθεϊστική, κοσμοθεϊστική και ανιμιστική, κι έχει μινωικομυκιναϊκή προέλευση (Ε. Ο. James). «Ο Ελληνισμός συνιστά κατά βάθος το ευγενές μονοπάτι που προάγει την ανάπτυξη της προσωπικής αριστείας γνωστή ως Αρετή. Είναι ένας τρόπος ζωής, λειτουργόντας στον φυσικό κόσμο μέσω των φυσικών νόμων μέσα από τη λατρεία του Πάνθεον των θεών της αρχαίας Ελλάδας, ειδικά των δώδεκα Ολυμπίων, και εξετάζοντας τη ζωή με βοήθεια της γνήσιας φιλοσοφίας» (HellenicGods). Το ΥΣΕΕ και η ΛΑΒΡΥΣ είναι οι κύριες ελληνικές συλλογικότητες. Το ΥΣΕΕ είναι μάλιστα ιδρυτικό μέλος του Ευρωπαϊκού Συνεδρίου των Εθνικών Θρησκειών (ΕΣΕΘ). Ο σκοπός του ΕΣΕΘ «είναι να χρησιμεύει ως ένα διεθνές όργανο που θα βοηθάει ομάδες εθνικών θρησκειών σε διάφορες χώρες και να αντιτάσσεται έναντι των διακρίσεων εις βάρος αυτών.»

Οι εθνικοί Έλληνες διαφέρουν από τους ελληνόφωνους χριστιανούς (→ Ρωμιούς) ως προς την εθνική και πολιτισμική συνείδηση, το αξιακό σύστημα και τη θρησκεία τους. Η Ελληνική Εθνική Παράδοση και συνείδηση δεν σχετίζεται με τον ιδεολογικοποιημένο «Ελληνισμό» του Σπυρίδωνος Ζαμπέλιου και Κωνσταντίνου Παπαρρηγόπουλου, ή με ένα εθνοκράτος που για δικούς του λόγους θέλει να λέγεται «ελληνικό», τα κόμματα του ίδιου ή με όσα υπονοεί η κοινή γνώμη της ρωμαίικης κοινωνίας όταν αναφέρεται στον «Ελληνισμό». Ελληνισμός είναι όλα όσα προέρχονται από τους ίδιους τους Έλληνες. Στην ουσία αποτελεί η παλινόρθωση του Επανιθαγενοποίηση (Re-Indigenization). Για το λόγο αυτό ο «Ελληνισμός είναι Φιλοσοφικά επαναστατικός, αφού προτείνει ανοιχτά την αμφισβήτηση και κατάργηση του σύγχρονου τρόπου διαβίωσης ο οποίος στερείται πνευματικότητος και δικαιοσύνης» (ΘΥΡΣΟΣ: 7 Θέσεις Για Τον Ελληνισμό).

Ο Ελληνισμός είναι μία εναλλακτική απέναντι στην Δύση, στην Ρωμιοσύνη και Ανατολή.

2. ΟΙ ΘΕΟΙ

Οι Θεοί των Ελλήνων είναι οι γνωστοί Θεοί του Ομήρου και του Ησιόδου. Αλλά οι Έλληνες τιμούν επίσης τους Ήρωες, όπως τον Αχιλλέα και Ηρακλή, και τους Δαίμονες (καλοσυνάτα όντα ανάμεσα στους Θνητούς και τους Αθανάτους).

Οι βασικοί θεοί του ελληνισμού:

– Ζεύς, Δίας ή Ζήνας
– Ποσειδώνας
– Ήρα
– Δήμητρα
– Απόλλων
– Άρτεμις
– Αθηνά
– Άρης
– Αφροδίτη
– Ερμής
– Ήφαιστος
– Εστία

Οι Θεοί είναι φυσικά όντα που υπάρχουν εντός του Σύμπαντος, ανεπηρέαστα από το χρόνο και το χώρο. Είναι άφυλες, απρόσωπες, αιώνιες πληθύνσεις του ΕΝ (πρωταρχική ουσία) που κατέχουν την Γνώση και την Αθανασία. Όντας θείες κοσμικές δυνάμεις, είναι αναλλοίωτοι και ασώματοι. Δεν «διαχωρίζονται από την Πρώτη Αιτία ούτε και μεταξύ τους» (Σαλλούστιος). Δεν είναι αρχέτυπα, προσωποποιήσεις φυσικών φαινομένων ή πρόσωπα (Jean-Pierre Vernant, W. F. Otto). Η κατοικία ή έδρα των Θεών είναι ο Όλυμπος ή τα «μετακόσμια» (κατά τους Επικούρειους). Με τον όρο «Όλυμπος» δεν εννοούμε το γνωστό ομώνυμο βουνό που βρίσκεται μεταξύ της Θεσσαλίας και της Μακεδονίας. Τον Όλυμπο των Θεών «οι µπόρες δεν τον βρέχουνε, δεν τον χτυπούν οι ανέµοι, δεν τον πατούν τα χιόνια, ασύγνεφη κει πάνω βασιλεύει γαλήνη ατελείωτη» (Ομήρου Οδύσσεια, κεφ. 42, ραψωδία ζ‘). Οι παλαιότεροι κάτοικοι της Ελλάδας τους ονόμασαν Θεούς, δηλαδή ταξιθέτες, επειδή συνέθεσαν τα διάφορα στοιχεία σε κεκοσμημένο σύνολο. «Θεούς δε προσωνόμασαν σφέας από του τοιούτου ότι κόσμωι θέντες τα πάντα πράγματα και πάσας νομάς είχον» (Ηρόδοτος, 2.52). Οι Θεοί διατηρούν την κοσμική αρμονία, τη φυσική πολυμορφία και τους φυσικούς νόμους. Ο δε Κόσμος (ως ζώσα ύλη) έχει αναδυθεί «αφ‘ εαυτού» και είναι αιώνιος.

Οι Έλληνες θυσιάζουν στους θεούς όσπρια, καρπούς, μέλι, γάλα, κρασί, προσφέρουν θυμίαμα και αρώματα για να τους ευχαριστήσουν για το δώρο της ζωής ή για να ζητήσουν μία χάρη, τη βοήθεια τους για ένα πρόβλημα ή για να αποκτήσουνε την εύνοια τους. Τα «πάτρια» (οι τελετές) τελούνται στον οικιακό βωμό, όπου μαζεύονται τα μέλη της οικογένειας για να τιμήσουν τους θεούς και τις προγονικές ψυχές. Οι Θεοί δεν έχουν ανάγκη τις θυσίες, αλλά οι άνθρωποι κερδίζουνε δια αυτών την επικοινωνία μαζί τους, την κάθαρση των ψυχών τους και εν τέλει γαλήνη. Οι θρησκευτικές τελετές συνθέτουν τον πυρήνα της ελληνικής ευσέβειας.

«Το πρώτο και πιο σημαντικό φυσικό στοιχείο της Ελληνικής λατρείας είναι ο βωμός χωρίς τον οποίο δύσκολα υφίσταται λατρεία. Ο βωμός αποτελεί την θεμελίωση της αναγνώρισης του θείου και την απόδοση λατρείας σε αυτό εκ μέρους του ανθρώπου σε έναν συγκεκριμένο τόπο. Δεν ταυτίζεται αναγκαστικά με το ιερό, το οποίο μπορεί να είναι ένα δέντρο, μια πηγή, ή ο ίδιος ο τόπος, όμως η απόδοση λατρείας σε αυτό πραγματοποιείται μέσω του βωμού. Ο βωμός στην πραγματικότητα είναι η πύλη που φτιάχνει ο άνθρωπος ώστε να επικοινωνήσει με το θείο και γι‘ αυτό λαμβάνει και ο ίδιος ο βωμός τον χαρακτήρα του ιερού. Αν και αποτέλεσμα ανθρώπινης δραστηριότητας, ο βωμός μετά την καθιέρωση του, δεν ανήκει πια αποκλειστικά στον κόσμο των ανθρώπων, αλλά αποτελεί μια γέφυρα που συνδέει τον κόσμο αυτό με τον κόσμο των Θεών» (ΛΑΒΡΥΣ, Περί Βωμών).

ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ
Μινωικός πολιτισμός (Πηγή του ελληνικού πολιτισμού και της θρησκείας του)

Μυκηναϊκός πολιτισμός (Πρόδρομος της κλασικής ελληνικής κουλτούρας και θρησκείας)

Αρχαϊκός Ελληνισμός (Όμηρος, Ησίοδος, προσωκρατικοί φιλόσοφοι)

Κλασική Ελλάδα (Πλατωνισμός, Αριστοτελισμός, οι Κυνικοί)

Ελληνιστική Ελλάδα (Επικουρισμός, Στωικισμός)

Ύστερη Αρχαιότητα (Φλάβιος Κλαύδιος Ιουλιανός, Σαλλούστιος, Πρόκλος)

Πρώιμος Μεσαίωνας (Δαμάσκιος, Σιμπλίκιος, Αγάπιος ο Αθηναίος)

Μεσαίωνας (Τελευταίοι Έλληνες της Λακωνίας και δυτικής Μάνης, Ιουβενάλιος, Γεώργιος Γεμιστός Πλήθων, Μιχαήλ Μάρουλος)

Πρώιμη Νεωτερικότητα (Νικόλαος Πολίτης, Thomas Taylor, Λουί Μενάρ, Τζέιμς Χογκ, Πέρσι Σέλλεϋ, Έντουαρντ Κάλβερτ, Λατρεία της Δήμητρος στο χωριό Ελευσίνα στην Αθήνα, Λέσχη Ιακωβίνων των Ιονίων Νήσων)

Σήμερα (Ίδρυση του ΥΣΕΕ και της ΛΑΒΡΥΣ, και του «Ελλήνιον» στις ΗΠΑ)

Προτεινόμενη βιβλιογραφία:

Louise Bruit Zaidman, Η θρησκεία στις ελληνικές πόλεις της κλασικής εποχής, Αθήνα 2004.
Martin P. Nilsson, Η πίστη των Ελλήνων, Αθήνα 1998.
Walter Burkert, Αρχαία ελληνική θρησκεία: Αρχαϊκή και κλασσική εποχή, Αθήνα 2015.
Λάβρυς, Ελληνικός πολυθεϊσμός: Οικιακή Λατρεία, Αθήνα 2014.
Ουρανία Ν. Τουτουντζή, Πολυθεΐα και φιλοσοφία, Αθήνα 2004.

3. ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ ΚΑΙ «ΝΕΟΠΑΓΑΝΙΣΜΟΣ»

Η Ελληνική Θρησκεία είναι μια εθνική θρησκεία. Ως εκ τούτου, o Ελληνισμός δεν μπορεί να συσχετισθεί με τον «Νεοπαγανισμό» ή τον Μονοθεϊσμό γενικώς, κι όμως συγχέεται συχνά με τον «νεοπαγανισμό». Ο «Νεοπαγανισμός» είναι ένα νέο θρησκευτικό κίνημα της εσπερίας και αναδύθηκε από τον ύστερο Αποκρυφισμό. Προπάτορας του αποκρυφισμού θεωρείται ο γερμανός χριστιανός Χάινριχ Κορνέλιους Αγκρίπα, ενώ «πατέρας» του νεότερου (αποκρυφισμού με τη στενή έννοια του όρου) υπήρξε ο γάλλος ελευθεροτέκτονας χριστιανικής πίστεως Ελιφάς Λεβί. Χριστιανοί συγκριτιστές υπήρξαν επίσης οι ιδρυτές του Ερμητικού Τάγματος της Χρυσής Αυγής Γούντμαν, Ουέστκοτ και ΜακΓκρέγκορ Μάδερς, όπως και η επιφανής αποκρυφίστρια Ντάιον Φόρτσουν (ίδρυσε την Αδελφότητα του εσωτερικού Φωτός), η οποία εκπόνησε την κλασική «νεοπαγανιστική» θεολογία του «Διθεϊσμού», την οποία ακολούθησε ένα σημαντικό μέρος του επίσης τρεφόμενου από τον χριστιανισμό κινήματος της Νέας Εποχής. O «Νεοπαγανισμός» και η Νέα Εποχή είναι κινήματα βαθιά επηρεασμένα από την Καμπάλα, τον Ερμητισμό, τον ελευθεροτεκτονισμό, έναν από την δύση «κακοποιημένο» Ινδουισμό και κυρίως από τον χριστιανικό μυστικισμό. Σχετικά κινήματα υπάρχουν και στην Ρωμιοσύνη αναμειγμένα με επιρροές από την Αριοσοφία, την Ουφολογία, τον Ευημερισμό και τον Θετικό Χριστιανισμό (Αρχαιοκεντρισμός ή Ελληνοκεντρισμός). Οι ομοιότητες της Νέας Εποχής με τον Αρχαιοκεντρισμό είναι πάμπολλες, η Φόρτσουν λ.χ. αντιστοιχίζει τους εθνικούς θεούς με τους Αρχαγγέλους του Ιουδαιοχριστιανισμού (Selbstverteidigung mit PSI, σελ. 145, Μόναχο 2004), ενώ για την Ντολόρες Νοβίκι και τον γνωστό αποκρυφιστή και ιδρυτή του Τάγματος «Υπηρέτες του Φωτός» Β. Ε. Μπάτλερ είναι «οι υιοί του θεού» της βίβλου (Nowicki, Magische Rituale, σελ. 74, Φράιμπουργκ 2000), η Τζίν Ρούλαντ δε εμφανίζει τον Ερμή και τον Ίκαρο σαν αγγέλους και τον Απόλλων σαν Αρχάγγελο της τάξης των Ελοχίμ, δηλ. σαν το «δεξί χέρι» του τριαδικού Γιαχβέ. (Das große Buch der Engel, σελ. 260, Ντάρμσταντ 2006). Υπάρχουν μάλιστα και Νεοεποχίτες, οι οποίοι ακυρώνουν τελείως την ύπαρξη των εθνικών θεών: «ο Ιεχωβάς των Ιουδαίων, ο Δίας των Ελλήνων, και όπως αλλιώς θέλουν να λέγονται όλοι τους είναι νεκροί» (Alain the Astrologer, από: H.J. Ruppert: New Age, σελ. 108-114, Βίσμπαντεν 1985, κατά τον Reinhard König: New Age, σελ. 19, Νόιχάουσεν-Στουτγκάρδη 1987).

Η Ελληνική Θρησκεία από την άλλη αναπτύχθηκε εντός των αρχαίων ελληνικών πόλεων και η δομή της διαμορφώθηκε από αυτές. Συνεπώς, ο Ελληνισμός δεν είναι καθόλου «παγανιστικός». Είναι μία αρχαία Παράδοση, η οποία εξελίχθηκε υπό την έντονη επιρροή του Στωϊκισμού και ιδίως του Πλατωνισμού και χρωστάει την ύπαρξη της στον Γεώργιο Γεμιστό-Πλήθωνα. Η παλινόρθωση της συνιστά Επανιθαγενοποίηση (Re-Indigenization) ή Αναζωογόνηση (κατά την πολιτισμική ανθρωπολόγο Δρ. Ευγενεία Φωτίου) και όχι «νεοπαγανισμό». Είναι μία αυτόνομη παράδοση, πάει να πεί: δεν ανήκει στη δύση, στην ρωμιοσύνη ή στην ανατολή. Επίσης δεν διατηρεί επαφές, ούτε συνεργάζεται με αποκρυφιστικές ή «νεοπαγανιστικές» ομάδες. Αντιθέτως, οι ελληνικές συλλογικότητες συμπάσχουν και συνεργάζονται με τις υπόλοιπες αυτόχθονες παραδόσεις ανά την υφήλιο σκοπεύοντας στην αποκατάσταση της Εθνόσφαιρας. Η Ελληνική Παράδοση υποστηρίζει λ.χ. τους Λακότα και την απόφαση τους για την καταπολέμηση της «κακοποίησης και καπηλείας» της παράδοσης τους από την Νέα Εποχή («Οι Ινδιάνοι κηρύσσουν πόλεμο σε όσους καπηλέυονται τις θρησκευτικές πρακτικές τους», κήρυξη πολέμου από τον Ιούνιο του 1.993). Οι Συλλογικότητες της συμπορεύονται με το πνεύμα της άνω κήρυξης πολέμου. Αυτή η στάση εντάσσεται στο γενικό πλαίσιο της υπεράσπισης της Εθνόσφαιρας και της προστασίας των εθνικών παραδόσεων και της πολυμορφίας των, έναντι των πλοκαμιών του παγκοσμίου μονοθεϊσμού και του εγκλήματος της ιεραποστολής, του πολιτισμικού Ιμπεριαλισμού και της αφομοίωσης των πολιτισμικών εθνών στην κυριαρχική κουλτούρα και θρησκεία της εσπερίας. Η Επανιθαγενοποίηση είναι το μόνο αντίδοτο στην αφομοίωση, στην οποία μάλιστα συμβάλλει τόσο η Νέα Εποχή, όσο ο «Νεοπαγανισμός» μέσω της νόθευσης και αλλοίωσης των πρακτικών και εθίμων της εκάστοτε παράδοσης, όπως έχει ήδη συμβεί π.χ. με τον σαμανισμό στα όρη Αλτάι της Σιβηρίας (Anett Christine Oelschlägel, Plurale Weltinterpretationen: Das Beispiel der Tyva Ssibiriens. Studies in Social and Cultural Anthropology, Φίρστενμπεργκ/Χάβελ 2013).

Οι «Νεοπαγανιστές» αντιλαμβάνονται τους εαυτούς τους και αυτοπροσδιορίζονται ως «Παγανιστές». Οι Έλληνες όμως δεν είναι «Παγανιστές», ούτε αποτελούν θρήσκευμα, αλλά πολιτισμικό έθνος. Στη σύγχρονη κοινωνία ο όρος Παγανισμός αναφέρεται στις αυτόχθονες Θρησκείες και παραδόσεις, δεδομένου ότι είχε επιβληθεί μαζί με τους όρους «Ειδωλολατρία» και «Σατανολατρία» σε βάρος των εθνικών θρησκειών από τον παγκόσμιο μονοθεϊσμό. Ακριβώς όπως ο ίδιος ο χριστιανισμός είχε επιβληθεί δια πυρός και σιδήρου στους Έλληνες, στους Ρωμαίους και στους ιθαγενείς πληθυσμούς της Αμερικής, επέβαλε επίσης αυτούς τους «όρους» στα έθνη που αιχμαλώτισε. Οι αρχαίοι λαοί δεν αποκαλούσαν τους εαυτούς τους «ειδωλολάτρες» ή «παγανιστές», μιας και αυτοί οι όροι δεν είναι μόνον αλλοτριωτικοί, αλλά προέρχονται και από έξωθεν αντιλήψεις ξένες προς τον εθνισμόν τους.

«Ο όρος παγανιστής στη λατινική του αρχική μορφή (Paganus, χωρικός), αποτελεί μία ακόμη βρισιά των νικητών χριστιανών από τον 4ο αιώνα και μετά, για να απαξιώσουν τα υπολείμματα των Εθνικών θρησκευτών. Με τον όρο αυτό, ταύτισαν όλους τους εμμένοντες στα Πάτρια με την εικόνα του αμόρφωτου και αγροίκου επαρχιώτη. Στο 20ο αιώνα ωστόσο, και αφού επί αιώνες ο όρος χρησιμοποιήθηκε στις περισσότερες ευρωπαϊκές γλώσσες ως ταυτόσημος του Εθνικός ξαναήλθε στην επιφάνεια με το πρόθεμα νέο- από διάφορους χριστιανοτραφείς κύκλους του Εσωτερισμού και του New Age» (ΥΣΕΕ, Συχνές ερωτήσεις, Νο. 24). Για τον όρο «ειδωλολατρία» τοποθετείται το ΥΣΕΕ ως εξής: «Οι πρώϊμοι μισέλληνες χριστιανοί Πατέρες παντελώς ανήμποροι ν‘ αντιπαρατεθούν λογικά στη φιλοσοφική σκέψη και ανίκανοι να μεταλλάξουν την ισχυρή θρησκευτικότητα του Ελληνικού Έθνους, προσπάθησαν να τη γελοιοποιήσουν, κατηγορώντας τους προγόνους μας ότι προσκυνούσαν τάχα τα υλικά των απεικονίσεων (πέτρες, μάρμαρα, πηλό, ξύλα κ.λ.π.)» (Νο. 23).

Τέλος, υπάρχουν και κάποιοι Αμερικανοί «Νεοπαγανιστές» που ισχυρίζονται ότι είναι «έλληνες» πολυθεϊστές, όμως στην πραγματικότητα δεν είναι αληθινοί «έλληνες» πολυθεϊστές αλλά μέλη «της λεγόμενης Wicca ή άλλων νεοπαγανιστικών ομάδων που απλά μεταμφιέζονται σε ελληνιστές για λόγους που κρύβονται στα βάθη των μυαλών τους. Εμείς προφανώς δεν ενδιαφερόμαστε να έχουμε καμία σχέση με αυτούς τους ανθρώπους. Η παράδοσή, η Θρησκεία και οι αξίες μας, σε καμία περίπτωση δεν θα πρέπει να εκμεταλλεύονται, όπως βέβαια δεν πρέπει να εκμεταλλεύεται καμία άλλη εθνική παράδοση, θρησκεία και οι αξίες αυτής» (Wojciech Jan Rudny interviews a constitutional member of the Supreme Council of the Ethnikoi Hellenes on behalf of the polish «GNIAZDO» magazine).

Ο Αποκρυφισμός, ο «Νεοπαγανισμός» και η Νέα Εποχή δεν αγγίζουν τον πραγματικό Ελληνισμό.

 

Στυλιανός Κ. Αρίστων

2η ισταμένου Βοηδρομιώνος του τέταρτου έτους της 698ης Ολυμπιάδος / 4. Σεπτεμβρίου 2016

4. ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

α. Με τον όρο «Έλληνες» νοούνται στη σύγχρονη Ελλάδα οι υπήκοοι του λεγόμενου Ελληνικού Κράτους και οι απόγονοι αυτών ανά τον κόσμο.

β. Η λέξη «Εθνισμός» (λατ. Ethnicum) χαρακτηρίζει τις θρησκείες των αρχαίων λαών όπως και την εθνική συνείδηση των λαών. Προέρχεται δε από την ελληνική «Εθνικός» και την ύστερη λατινική «ethnicus». Dictionary.

γ. Ο «Εθνισμός» βέβαια δεν σχετίζεται με την νεωτερική δυτική ιδεολογία του «Εθνικισμού». Οι Έλληνες δηλώνουν ότι είναι το καθήκον όλων των πνευματικά υγιεί ανθρώπων να υπερασπίζουν την φυσική ποικιλομορφία ή πολυμορφία εναντίον όλων των συστημάτων, που προσπαθούν να «εξουδετερώσουν» τα έθνη (μέσω της καταστροφής του πατρογονικού έθους τους), τον πλουραλισμό, την πολυφωνία και τις αυθεντικές παραδόσεις με μοναδικό στόχο την ομογενοποίηση. Ο Εθνισμός δεν έχει τίποτα να κάνει με πολιτικά κόμματα ή σύγχρονες ιδεολογίες σαν τον εθνικισμό, που εφευρέθηκαν από τον χριστιανικό κόσμο και ήταν βέβαια άγνωστες στους αρχαίους Έλληνες. «Ο εθνικισμός είναι ένα σύγχρονο κίνημα» (Encyclopædia Britannica: Nationalism, τελευταία πρόσβαση: 7η Μαρτίου «2014».

δ. Τι είναι Ελληνισμός και τι δεν είναι:

ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ είναι λ.χ.: Αριστοκρατία, Δημοκρατία, Πολιτική («ενασχόληση με τα κοινά»), Πανψυχισμός, Υλοζωϊσμός, Πολυθεϊσμός, Ορθοπραξία, Θεουργία, Όμηρος, Ησίοδος, ελληνική Φιλοσοφία (από Ιωνική Σχολή έως τον Πυρρωνισμό), ελλ. θέατρο, γλώσσα, λογοτεχνία, Μαντική, Ιατρομαντεία, Θεουργία, Αττικό Ημερολόγιο, τα Μυστήρια (Ελευσίνα, Σαμοθράκη, Κρήτη κ.α.), Μουσική (Λύρα, Κιθάρα, Άρπα), ελλ. Αξιακό Σύστημα (ευθήτητα, απλότητα, περηφάνια, σωφροσύνη, δικαιοσύνη κτλ.), Επιστήμη (ιδίως η Κοσμολογία), Φυσιατρική (διαιτολογία, φυτοθεραπεία, εγκοίμησις), Πολυμορφία, ανομοιογένεια, Θεωρία Εξέλιξης (Αναξίμανδρος), έμφαση στο καθήκον.

ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ δεν είναι π.χ.: Ελληνιστική θρησκεία, συγκρητισμός, Ανατολή, γοητεία (μαγεία), Ερμητισμός, Γνωστικισμός, μυστικισμός, σωτηριολογία, μονοθεϊσμός, ιουδαιοχριστιανισμός, Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, Ρωμιοσύνη, σύγχρονο «ελληνικό» κράτος, ηθικολογία, υποκειμενικότητα (ιδεολογία), μοναχισμός, εθνικισμός, κοινοβουλευτισμός, μιλιταρισμός, ιστορικός υλισμός, Λενινισμός, Αποκρυφισμός, Αριοσοφία, Ευημερισμός, Αρχαιοκεντρισμός ή Ελληνοκεντρισμός, Νέα Εποχή, «Νεοπαγανισμός», πίστη, ορθοδοξία.

ΑΥΤΟΧΘΩΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΗ ΠΑΡΑΔΟΣΗ

ΔΕΛΦΙΚΑ ΠΑΡΑΓΓΕΛΜΑΤΑ

Δελφικά Παραγγέλματα – Η εγγύηση επιστροφής στον Έλληνα Άνθρωπο

Τα λεγόμενα Δελφικά Παραγγέλματα αποτελούν για εμάς τους σύγχρονους Έλληνες ότι πιο πολύτιμο μας απέμεινε από τους πραγματικούς Έλληνες προγόνους μας. Είναι σαν μία πυξίδα στη καθημερινή ζωή μας. Μας δείχνει με μεγάλη ακρίβεια το δρόμο πίσω στο μονοπάτι του Ελληνισμού. Τα Παραγγέλματα των Δελφών εξαγνίζουν τις ψυχές, ανυψώνουν το νου και θωρακίζουν το έθος μας από την χλεύη, την ψευτιά και την φαυλότητα των χυδαίων. Διότι όπως είπε ο Ηράκλειτος: «ἦθος ἀνθρώπῳ δαίμων». Έτσι συγκροτούν ένα Εγχειρίδιο Ζωής και Αυτοβελτίωσης για όλες τις Ελληνίδες και όλους τους Έλληνες, είτε είναι Ορφικοί, είτε Πλατωνικοί, Περιπατητικοί, Επικούρειοι, Στωικοί, Κυνικοί, Κυρηναϊκοί ή Πυρρωνικοί. Τηρώντας τα Παραγγέλματα Των Δελφών, τον πυρήνα του ελληνικού αξιακού συστήματος, βαδίζουμε στα χνάρια των Σοφών και εν τέλει επιστρέφουμε στον Έλληνα Άνθρωπο.

Έπου θεώ. Ακολούθα τον θεό.
Νόμω πείθου. Να πειθαρχείς στο Νόμο.
Θεούς σέβου. Να σέβεσαι τους θεούς.
Γονείς αίδου. Να σέβεσαι τους γονείς σου.
Ηττώ υπέρ δικαίου. Να καταβάλεσαι για το δίκαιο.
Γνώθι μαθών. Γνώρισε αφού μάθεις.
Ακούσας νόει. Κατανόησε αφού ακούσεις.
Σαυτόν ίσθι. Γνώρισε τον εαυτό σου.
Εστίαν τίμα. Να τιμάς την εστία σου.
Άρχε σεαυτού. Να κυριαρχείς τον εαυτό σου.
Φίλους βοήθει. Να βοηθάς τους φίλους.
Θυμού κράτε. Να συγκρατείς το θυμό σου.
Όρκω μη χρω. Μην ορκίζεσαι.
Φιλίαν αγάπα. Αγάπα τη φιλία.
Παιδείας αντέχου. Να προσηλώνεσαι στην εκπαίδευσή σου.
Σοφίαν ζήτει. Να αναζητάς τη σοφία.
Ψέγε μηδένα. Μην κατηγορείς κανένα.
Επαίνει αρετήν. Να επαινείς την αρετή.
Πράττε δίκαια. Να πράττεις δίκαια.
Φίλοις ευνόει. Να ευνοείς τους φίλους.
Εχθρούς αμύνου. Να προφυλάσσεσαι από τους εχθρούς.
Ευγένειαν άσκει. Να είσαι ευγενής.
Κακίας απέχου. Να απέχεις από την κακία.
Εύφημος ίσθι. Να έχεις καλή φήμη.
Άκουε πάντα. Να ακούς τα πάντα.
Μηδέν άγαν. Μην υπερβάλλεις.
Χρόνου φείδου. Μην σπαταλάς το χρόνο.
Ύβριν μίσει. Να μισείς την ύβρη.
Ικέτας αίδου. Σεβάσου τους ικέτες.
Υιούς παίδευε. Να εκπαιδεύεις τους γιους σου.
Έχων χαρίζου. Όταν έχεις, να χαρίζεις.
Δόλον φοβού. Να φοβάσαι το δόλο.
Ευλόγει πάντας. Λέγε καλά λόγια για όλους.
Φιλόσοφος γίνου. Γίνε φιλόσοφος.
Όσια κρίνε. Να διακρίνεις τα όσια.
Γνους πράττε. Να πράττεις με επίγνωση.
Φόνου απέχου. Μη φονεύεις.
Σοφοίς χρω. Να συναναστρέφεσαι με σοφούς.
Ήθος δοκίμαζε. Επιδοκίμαζε το ήθος.
Υφορώ μηδένα. Μην είσαι καχύποπτος.
Τέχνη χρω. Να ασκείς την Τέχνη.
Ευεργεσίας τίμα. Να τιμάς τις ευεργεσίες.
Φθόνει μηδενί. Μη φθονείς κανένα.
Ελπίδα αίνει. Δόξαζε την ελπίδα.
Διαβολήν μίσει. Να μισείς τη διαβολή.
Δικαίως κτω. Να αποκτάς δίκαια.
Αγαθούς τίμα. Να τιμάς τους αγαθούς.
Αισχύνην σέβου. Να σέβεσαι την εντροπή.
Ευτυχίαν εύχου. Να εύχεσαι ευτυχία.
Εργάσου κτητά. Να κοπιάζεις για πράγματα άξια κτήσης.
Έριν μίσει. Να μισείς την έριδα.
Όνειδος έχθαιρε. Να εχθρεύεσαι τον χλευασμό.
Γλώσσαν ίσχε. Να συγκρατείς τη γλώσσα σου.
Ύβριν αμύνου. Να προφυλάσσεσαι από την ύβρη.
Κρίνε δίκαια. Να κρίνεις δίκαια.
Λέγε ειδώς. Να λες γνωρίζοντας.
Βίας μη έχου. Μην είσαι βίαιος.
Ομίλει πράως. Να ομιλείς με πραότητα.
Φιλοφρόνει πάσιν. Να είσαι φιλικός με όλους.
Γλώττης άρχε. Να κυριαρχείς τη γλώσσα σου.
Σεαυτόν ευ ποίει. Να είσαι καλός με τον εαυτό σου.
Ευπροσήγορος γίνου. Να είσαι ευπροσήγορος.
Αποκρίνου εν καιρώ. Να αποκρίνεσαι στον κατάλληλο καιρό.
Πόνει μετά δικαίου. Να κοπιάζεις δίκαια.
Πράττε αμετανοήτως. Να πράττεις με σιγουριά.
Αμαρτάνων μετανόει. Όταν σφάλλεις, να μετανοείς.
Οφθαλμού κράτει. Να κυριαρχείς των οφθαλμών σου.
Βουλεύου χρήσιμα. Να σκέπτεσαι τα χρήσιμα.
Φιλίαν φύλασσε. Να φυλάττεις τη φιλία.
Ευγνώμων γίνου. Να είσαι ευγνώμων.
Ομόνοιαν δίωκε. Να επιδιώκεις την ομόνοια.
Άρρητα μη λέγε. Να μην λες τα άρρητα.
Έχθρας διάλυε. Να διαλύεις τις έχθρες.
Γήρας προσδέχου. Να αποδέχεσαι το γήρας.
Επί ρώμη μη καυχώ. Να μην καυχιέσαι για τη δύναμή σου.
Ευφημίαν άσκει. Να επιδιώκεις καλή φήμη.
Απέχθειαν φεύγε. Να αποφεύγεις την απέχθεια.
Πλούτει δικαίως. Να πλουτίζεις δίκαια.
Κακίαν μίσει. Να μισείς την κακία.
Μανθάνων μη κάμνε. Μην κουράζεσαι να μαθαίνεις.
Ους τρέφεις αγάπα. Να αγαπάς αυτούς που τρέφεις.
Απόντι μη μάχου. Μην μάχεσαι αυτόν που είναι απών.
Πρεσβύτερον αιδού. Να σέβεσαι τους μεγαλύτερους.
Νεώτερον δίδασκε. Να διδάσκεις τους νεότερους.
Πλούτω απόστει. Να αποστασιοποιείσαι από τον πλούτο.
Σεαυτόν αιδού. Να σέβεσαι τον εαυτό σου.
Μη άρχε υβρίζων. Να μην κυριαρχείς με αλαζονεία.
Προγόνους στεφάνου. Να στεφανώνεις τους προγόνους σου.
Θνήσκε υπέρ πατρίδος. Να πεθάνεις για την πατρίδα σου.
Επί νεκρώ μη γέλα. Να μην περιγελάς τους νεκρούς.
Ατυχούντι συνάχθου. Να συμπάσχεις με το δυστυχή.
Τύχη μη πίστευε. Μην πιστεύεις στην τύχη.
Τελεύτα άλυπος. Να πεθαίνεις χωρίς λύπη.

 

ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΓΕΜΙΣΤΟΣ ΠΛΗΘΩΝ (ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΚΑΙ ΕΛΛΗΝΟΓΛΩΣΣΗ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ)

ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΓΕΜΙΣΤΟΣ ΠΛΗΘΩΝ (ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΚΑΙ ΕΛΛΗΝΟΓΛΩΣΣΗ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ)

Γεώργιος Γεμιστός Πλήθων, Μαγικά λόγια του Ζωροάστρη μάγων, Αθήνα 1997.
Γεώργιος Γεμιστός Πλήθων, Μαγικά λόγια των από Ζωροάστρου μάγων, Αθήνα 2000.
Γεώργιος Γεμιστός Πλήθων, Νόμων συγγραφή, Θεσσαλονίκη 2005.
Χρήστος Μπαλόγλου, Γεωργίου Γεμιστού Πλήθωνος επί των πελοποννησιακών πραγμάτων, Αθήνα 2002.

Βρασίδας Καραλής, Ωδή στον Γεώργιο Γεμιστό Πλήθωνα, Αθήνα 1992.
Θανάσης Παπαθανασόπουλος, Γεώργιος Γεμιστός Πλήθων: Σκηνές του βίου του, Εκδ. Γιαλλελής 1998.
Θεόδωρος Νικολάου, Αι περί Πολιτείας και Δικαίου ιδέαι του Γ. Πλήθωνος Γεμιστού, Θεσσαλονίκη 1989.
Κώστας Π. Μανδηλάς, Γεώργιος Γεμιστός-Πλήθων, Αθήνα 1997.
Νεοκλής Γ. Καζάζης, Γεμιστός Πλήθων και ο κοινωνισμός κατά την Αναγέννησιν, Αθήνα 1994.
Παναγιώτης Πανταζάκος, Πλήθων περί ζώων και ψυχής, Αθήνα 2012.
Παναγιώτης Πανταζάκος, Ελευθερία της βούλησης και ηθικές αξίες στους Πλήθωνα, Rousseau και Wittgenstein, Αθήνα 2006.
Πηνελόπη Α. Καζά, Η ιστορικότητα των απόψεων του Γεώργιου Γεμιστού-Πλήθωνος για την κοινωνία και την πολιτική: Οι ανησυχίες και οι οραματισμοί του, Θεσσαλονίκη 2016.
Σάββας Π. Σπέντζας, Γ. Γεμιστός-Πλήθων ο φιλόσοφος του Μυστρά: Οι οικονομικές, κοινωνικές και δημοσιονομικές του απόψεις, Αθήνα 1996.
Χρήστος Μπαλόγλου, Πληθώνεια Οικονομικά Μελετήματα, Αθήνα 2001.