Pierre Clastres: Η Εθνοκτονία ως βασικό στοιχείο του κυρίαρχου πολιτισμού

Pierre Clastres: «Η ΕΘΝΟΚΤΟΝΙΑ ΩΣ ΒΑΣΙΚΟ ΣΤΟΙΧΕΙΟ ΤΟΥ ΚΥΡΙΑΡΧΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ», από: Rassias (Περιοδικό Ανοιχτή Πόλη), τελευταία πρόσβαση: 11η μεσούντος Μεταγειτνιώνος, 4ον έτος 698ης Ολυμπιάδος / 8. Μαΐου 2017. Απόσπασμα κειμένου του εθνολόγου Pierre Clastres που δημοσιεύθηκε στο 25ο τεύχος του περιοδικού «Ανοιχτή Πόλη» τον Φεβρουάριο του 1991.

ATAHUALPA

Ο όρος «Εθνοκτονία» δεν υπήρχε πριν από κάποια χρόνια και ωστόσο πρόσφατα άρχισε να διαδίδεται με αρκετά ταχείς ρυθμούς στον χώρο που ουσιαστικά ανήκει η Εθνολογία. Πριν μιλήσουμε όμως γι’ αυτήν, θα αναφερθούμε επίσης και στον όρο «Γενοκτονία» σχετικά με το πώς η τελευταία εκδηλώνεται στην πραγματικότητα.

Η νομική έννοια της «Γενοκτονίας» εμφανίζεται στην δίκη της Νυρεμβέργης και αναφέρεται σε έναν ορισμένο τύπο εγκλήματος πολέμου που έως τότε ήταν σχεδόν ασήμαντος, ή μάλλον ακριβέστερα αποδίδεται στην πρώτη νομικά καταχωρημένη διάπραξη αυτού του εγκλήματος: την συστηματική εξόντωση κάποιων «κατώτερων» λαών στην Ευρώπη από τους Ναζί. Το έγκλημα αυτό που νομικά ορίζεται ως «γενοκτονία» έχει ως αφετηρία του τον ρατσισμό και απλώς αποτελεί την λογική και μοιραία του συνέπεια όταν εκείνος μπορέσει να αναπτυχθεί ελεύθερα, όπως συνέβη στην περίπτωση της ναζιστικής Γερμανίας.

Οι αποικιακοί πόλεμοι που μετά το 1945 συντάραξαν αποκλειστικά τον Τρίτο Κόσμο και που αρκετοί διαρκούνε ακόμα, συχνά ξεσήκωναν κατά των αποικιοκρατών τις κατηγορίες της «γενοκτονίας» αν και τα διάφορα προβλήματα της διεθνούς πολιτικής ή η απαράδεκτη αδιαφορία της παγκόσμιας κοινής γνώμης εμπόδιζαν μία νομική αγωγή παρόμοια με εκείνη της Νυρεμβέργης. Η γενίκευση του φαινομένου προκαλεί άμβλυνση των ευαισθησιών (σ.τ.μ. ή ίσως επιλεκτική εμφάνισή τους). Αν και η ναζιστική Γερμανία υπήρξε η πρώτη που χαρακτηρίστηκε και δικάστηκε σαν ένοχη γενοκτονίας, δεν είναι η πρώτη που διέπραξε κάτι τέτοιο. Ολόκληρη η Ιστορία της δυτικής (χριστιανικής) αποικιακής εξάπλωσης στον 19ο αιώνα –που είχε και σαν συνέπεια την δημιουργία των μεγάλων αποικιακών «αυτοκρατοριών»- δεν είναι παρά μία ατελείωτη αλυσίδα συστηματικών σφαγών των ιθαγενών πληθυσμών.

Σε ό,τι αφορά τις διαστάσεις, την δραματικότητα και την έκταση του εγκλήματος, πρώτη έρχεται η γενοκτονία κατά των ιθαγενών αμερικανικών πληθυσμών. Από το 1492 που οι λευκοί (χριστιανοί) πάτησαν για τα καλά το πόδι τους στην νέα ήπειρο, τέθηκε σε λειτουργία και εξακολουθεί να λειτουργεί ένας μηχανισμός αφανισμού των ιθαγενών, μία σύγχρονη μορφή του οποίου είναι η εξόντωση των ιθαγενών που ζουν στα μεγάλα δάση του Αμαζονίου. Τα τελευταία χρόνιο έχουνε τεκμηριωμένα καταγγελθεί σφαγές Ινδιάνων στην βραζιλία, την κολομβία, την Παραγουάη και αλλού. Μάταια όμως.

Από την «αμερικάνικη εμπειρία», οι εθνολόγοι και κύρια ο Robert Jaulin οδηγήθηκαν στο να διατυπώσουν την έννοια της «Εθνοκτονίας», με θύματα αυτής ξανά τους αμερικανούς ιθαγενείς. Έχουμε λοιπόν στην διάθεσή μας έναν χώρο θλιβερά «προνομιακό» για την διερεύνηση της διαφορά μεταξύ «Γενοκτονίας» και «Εθνοκτονίας», καθώς οι τελευταίοι ελεύθεροι πληθυσμοί αυτής της ηπείρου τυγχάνουν θύματα ταυτόχρονα και των δύο εγκλημάτων.

Αν ο όρος «Γενοκτονία» αναφέρεται στην ιδέα της ράτσας 7 φυλής και στην θέληση για εξόντωση φυλετικών μειονοτήτων, η «Εθνοκτονία» αποσκοπεί όχι στην φυσική εξόντωση των ανθρώπων αλλά στην εκμηδένιση της κουλτούρας τους. Σε αντίθετη περίπτωση θα πέφταμε ξανά στην περίπτωση της «Γενοκτονίας».

Ως «Εθνοκτονία» ορίζεται η συστηματική καταστροφή του τρόπου ζωής και σκέψης ενός λαού από έναν άλλον. Ενώ ο γενοκτόνος σκοτώνει με φυσικό τρόπο, ο εθνοκτόνος σκοτώνει πνευματικά. Και στις δύο περιπτώσεις επέρχεται η εκμηδένιση αν και φαινομενικά είναι διαφορετικής μορφής. Η φυσική και άμεση εκμηδένιση μοιάζει μόνο, και δεν είναι στην πραγματικότητα διαφορετική τάχα από την πολιτισμική εκμηδένιση, Η τελευταία έχει μακροσκοπικό αποτέλεσμα που πετυχαίνεται με διαφορετικό κάθε φορά τρόπο και καθορίζεται από τις συγκυρίες και τις δυνατότητες αντίστασης ή μη αντίστασης των καταπιεζόμενων.

Όμως, τόσο στην Γενοκτονία όσο και στην Εθνοκτονία, παραμένει ίδια η έννοια του «διαφορετικού». Ο «εχθρός» δεν είναι απλώς μία α ή β «διαφορά», υπαρκτή ή ανύπαρκτη, αλλά μία υποτιθέμενη «κακή φύση» αυτής της «διαφοράς». Παρ’ όλα αυτά, οι δύο πρακτικές ακολουθούν διαφορετικούς δρόμους όσον αφορά την «θεραπεία» αυτής της «κακής φύσης» της «διαφοράς».

PERUVIA

Η προσδοκία της Γενοκτονίας είναι απλά και καθαρά να εκμηδενίσει την «διαφορά». Οι «άλλοι» εξοντώνονται γιατί υποτίθεται ότι είναι ανεπανόρθωτα «άγριοι», «αιμοχαρείς», «κακοί» και πάει λέγοντας. Η Εθνοκτονία από την άλλη μεριά μοιάζει να αποδέχεται μία κάποια σχετικότητα της «φρίκης» της «διαφοράς», αφού οι «άλλοι» είναι μεν «κακοί» αλλά μπορούν να ελευθερωθούν από την «κακία» τους αν υποχρεωθούν να μεταμορφωθούν μέχρι να γίνουν ακριβώς ίδιοι με το μοντέλο που προτείνουν οι «καλοί» (και που συνήθως δεν διστάζουν να το προπαγανδίσουν ή να το επιβάλουν με απροκάλυπτη κτηνωδία).

Η εθνοκτόνα απόρριψη του διαφορετικού, οδηγεί σε μία βίαιη αφομοίωση του άλλου, σε μία ολοκληρωτική αναγκαιότητα ταύτισης, τυλίγοντας τα δύο σε ένα. Εξετάζοντας την Γενοκτονία απέναντι στην Εθνοκτονία, καταλήγουμε στο να τις θεωρήσουμε ως διαστροφές αντίστοιχα της ανθρώπινης απαισιοδοξίας και αισιοδοξίας.

Στην Νότια Αμερική οι σφαγές των Ινδιάνων ιθαγενών φθάνουνε στα άκρα την θέση περί «διαφοράς», θεωρώντας τον «άλλον» σαν κάτι το εντελώς ξένο προς το ανθρώπινο είδος. Ο «άγριος» Ινδιάνος δεν είναι ανθρώπινο πλάσμα αλά ένα επικίνδυνο ζώο γι’ αυτό και ο φόνος του δεν αποτελεί έγκλημα (!!!) Εδώ φθάνουμε στο σημείο να ξεπερνάμε και αυτόν ακόμα τον ρατσισμό, αφού αυτός τουλάχιστον προϋποθέτει την αναγνώριση μίας κάποιας ανθρώπινης φύσης στον διωκόμενο. Βρισκόμαστε μπροστά στην επανάληψη μίας παλαιάς και μονότονης ιστορίας, το σενάριο της οποίας διηγείται ο Levi – Strauss στο «Ράτσα και Ιστορία»: οι λαοί της Καραϊβικής αναρωτιόντουσαν εάν οι ισπανοί κατακτητές ήταν άνθρωποι ή… Θεοί., την ίδια στιγμή που οι Ισπανοί αναρωτιόντουσαν εάν η φύση των ιθαγενών ήταν ανθρώπινη ή… κτηνώδης.

Ποιος ασκεί Εθνοκτονία ; Ποιος μισεί την ψυχή των λαών ; Πρώτης τάξεως εθνοκτόνοι υπήρξαν στην Νότια Αμερική αλλά και αλλού οι χριστιανοί ιεραπόστολοι… Μαχόμενοι προπαγανδιστές της χριστιανικής πίστης, δεν είχανε άλλον σκοπό από την άνευ όρων αντικατάσταση των «κακών» μη χριστιανικών πίστεων και λατρειών από την «καλή» μονοθεϊστική Θρησκεία των ευαγγελίων. Η ευαγγελική μισαλλοδοξία κινήθηκε κατά περίπτωση ανάμεσα σε δύο σημεία – πεποιθήσεις:

Α. Στην εχθρότητα προς αυτή την ίδια την «διαφορά», δηλαδή στο ότι όλες οι μη χριστιανικές πίστεις είναι τάχα απαράδεκτες και απαιτείται να εξαφανιστούν, και

Β. Στην εχθρότητα προς την υποτιθέμενη «κακία» της «διαφοράς», δηλαδή στο ότι οι μη χριστιανικές πίστεις είναι ποιοτικά κατώτερες και άρα μπορούν να ξεπεραστούν και να σβήσουν.

CLOVIS

Πάνω σε αυτή την δεύτερη θέση – πεποίθηση οι εθνοκτόνες κουλτούρες δείχνουν να εκδηλώνουν μία «αισιοδοξία»: ο Χριστιανισμός λ.χ. αναγνωρίζει τάχα τον «διαφορετικό» κάποια μέσα για να «ανυψωθεί», κατά κανόνα έπειτα από μία «διαδικασία ταύτισης» μέχρι μία απόλυτη υποτιθέμενη «τελείωσή» του. Έτσι λοιπόν η καταστροφή της δύναμης των μη χριστιανικών αντιλήψεων ισοδυναμεί με την πλήρη καταστροφή αυτή της ίδιας της ουσίας των φυλετικών κοινωνιών. Η πρακτική και το όλο πνεύμα της Γενοκτονίας στηρίζονται επάνω στα εξής αυθαίρετα «αξιώματα»:

Α. Ιεράρχηση των πολιτισμών: Υπάρχουν τάχα κάποιοι που είναι «ανώτεροι» και κάποιοι που είναι «κατώτεροι».

Β. Μόνο ένας πολιτισμός δικαιούται να στέκεται στην κορυφή (η άμεση αντανάκλαση του κοσμο-είδωλου του μονοθεϊσμού). Η «δική μας» κουλτούρα είναι πάντοτε καλύτερη όλων των άλλων, η «δυτική» (χριστιανική) κουλτούρα των λευκών (και χριστιανών) ανθρώπων που δικαιωματικά (!) τηρεί μόνον εχθρική και αρνητική στάση απέναντι σε κάθε άλλη. Το τραγικό είναι ότι αυτή η έχθρα και άρνηση υποτίθεται ότι είναι εποικοδομητική. Ζητάμε να συντρίψουμε τον «κατώτερο» μόνο σε εκείνο το σημείο του που είναι τέτοιος. Για να τον… «εξυψώσουμε» !

 

 

Advertisements

Ποτέ δεν ξημέρωσε πραγματικά στην Νεοελλάδα

Βλάσης Γ. Ρασσιάς: Ποτέ δεν ξημέρωσε πραγματικά στην Νεοελλάδα / Ιστορική πραγματεία με αφορμή τον «Παπουλάκο», Αθήνα 2017, ISBN 978-960-7748-56-0. Τιμή 10 Ευρώ.

PAPOULAKOS

Από τον πρόλογο του βιβλίου: «Ποτέ δεν ξημέρωσε πραγματικά στην Νεοελλάδα. Μέσα στο έλος που κρύβεται κάτω από μία λεπτή κρούστα εύτακτης «σημερινότητας», από την εποχή του Κοσμά του Αιτωλού έως σήμερα, είναι σαν να μην πέρασε ούτε μία ημέρα. Παρ’ όλο που από την ίδρυση τού Νεοελληνικού Κράτους, ο ρυθμός ένταξής του στον προηγμένο κόσμο εξωτερικά μοιάζει ικανοποιητικός, στην πραγματικότητα αυτό παραμένει ένας καθυστερημένος βυζαντινο-οθωμανικός μηχανισμός και η κοινωνία του βαθύτατα ανορθολογική, εσωστρεφής, θρησκόληπτη, υποκριτική, αλλοφοβική, διεφθαρμένη και συνάμα διαφθείρουσα. Ακόμα και ιδεολογίες ή άλλα ρεύματα που παρήγαγε τους τελευταίους δύο αιώνες, ο προηγμένος κόσμος, αυτή η αξιολύπητη κοινωνία τα εισήγαγε, τα έφερε στα μέτρα της και τα γελοιοποίησε ή τα καπηλεύθηκε. Το ίδιο άλλωστε έκανε και με την Αρχαία Ελλάδα, δηλαδή την πραγματική Ελλάδα, προς την ουσία της οποίας συνειδητά έμεινε ξένη, όπως επίσης συνειδητά και επίσης ξένη έμεινε προς ο,τιδήποτε άλλο θεώρησε πως απειλούσε τον βυζαντινο-οθωμανισμό της. Η ανάποδη ανάγνωση της Ιστορίας είναι το μεγαλύτερο και διαρκέστερο έως σήμερα «πολιτισμικό» επίτευγμά της.»

Απόσπασμα από το κεφάλαιο «ΟΙ ΜΕΤΑΛΛΑΞΕΙΣ ΤΗΝ «ΚΑΛΟΓΗΡΙΚΗΣ ΣΥΝΩΜΟΣΙΑΣ» ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΟΡΘΟΔΟΞΕΣ ΑΔΕΛΦΟΤΗΤΕΣ»:

«Στο τρίτομο πόνημά του «Νέον εκπαιδευτικόν σύστημα» (1876 – 1882), ο Μακράκης δίδαξε την μέθοδο της έκτοτε συνεχούς καπηλείας του Εθνικού Ελληνισμού, που δυστυχώς οι νεοβυζαντινοί κρατούντες εξακολουθούν να διαπράττουν ανεμπόδιστοι έως και σήμερα. Αναβαθμίζοντας σε ειδεχθές «κακούργημα», το απλό «πλημμέλημα» του Σπυρίδωνα Ζαμπέλιου, που το 1852 είχε κουτοπόνηρα εισαγάγει τον αντιφατικό όρο «Ελληνοχριστιανισμός», ο Μακράκης έκοψε στα δύο τον πραγματικό, δηλαδή Εθνικό, Ελληνισμό. Ο αδιάσπαστος Εθνικός Ελληνισμός, μπήκε στον πάγκο του Προκρούστη και χωρίστηκε από τον Μακράκη σε «δύο πνευματικές δυνάμεις», από τις οποίες επελέγη μόνον η δήθεν «φιλοσοφική πλευρά» («ο νόμος τής συνειδήσεως, όν ο Θεός έγραψεν εις τας καρδίας των ανθρώπων») και αναθεματίστηκε η δήθεν «ειδωλολατρική πλευρά» («το μιαρόν και ακάθαρτον της ψευδοθρησκείας αυτών πνεύμα»). Ο Θεός Ζευς των Ομηρικών επών είναι… «ο Όφις και ο Διάβολος», οι μεγάλοι Τραγικοί δεν ήσαν παρά ανόητοι διαφημιστές του Διαβόλου και των καταχθονίων δαιμόνων, ενώ οι μεγάλοι ιστορικοί συγγραφείς και ρήτορες δεν ήσαν τίποτε περισσότερο από επίσης ανόητοι δεισιδαίμονες. Αυτή την υποτίθεται «ειδωλολατρική πλευρά» του «μη-φιλοσοφικού Ελληνισμού, ο οποίος ουσιαστικά είναι ανάξιος του ονόματός του», ο Μακράκης την άφηνε… «στην Δύση και τους δυτικόπληκτους διαφωτιστές», όπως χαρακτηριστικά έγραψε ο Μπραγκ. Η υποτιθέμενη «φιλοσοφική πλευρά», περιορίστηκε βεβαίως στον Σωκράτη (που υποτίθεται «η φιλοσοφία του επανέστη κατά της ψευδοθρησκείας των ειδώλων») και τον Πλάτωνα, που στην χριστιανοκεντρική ανοησία του Μακράκη ήσαν οι μόνοι που κάτι είχαν καταλάβει, ιδίως ο Πλάτων, «όστις ηδυνήθη προαισθανθήναι και προϊδείν τας υπό του σαρκωθέντος Λόγου του Θεού φανερωθείσας αληθείας».

Ο ατυχής Πλάτων, εξισώθηκε από τον Μακράκη με τον επίσης μη χριστιανό αλλά «φωτισμένο» Μωϋσή, οι εκχριστιανισμένοι Έλληνες έγιναν… «περιούσιος λαός του Κυρίου» («εγένετο νέον Αβραμιαίον έθνος, θεογενές και ευγενές και των απαγγελιών του Θεού κληρονόμον») και πάει λέγοντας, με τον Χριστό μάλιστα μοναδικό «αρχιερέα, βασιλέα και διδάσκαλο». Επαναλαμβάνοντας το γνωστό τροπάρι του «παπουλακισμού», ο αυτή την φορά μορφωμένος Μακράκης, έδωσε θρησκευτικό χαρακτήρα στην «Μεγάλη Ιδέα» γύρω από την οποία περιστρεφόταν ελλείψει άλλης δυνατής εμπνεύσεως, ο ρωμέϊκος εθνικισμός. Για μία ακόμα φορά, ο ορθόδοξος λαός παρουσιάστηκε ως «νέος Ισραήλ», ως γένος με «αποστολή», γένος εκλεκτό του τριπρόσωπου Ιαχωβά, που θα το οδηγούσε να ξαναπάρει την «Πόλη» και να ιδρύσει μία καινούργια θεοκρατική αυτοκρατορία.»

Πως να γίνουμε Έλληνες

Άλλαξε ο Ρωμιός και έβαλε τα ρούχα του αλλιώς. Μόνο έτσι μπορεί να περιγράψει κάποιος τα πάμπολλα φαινόμενα «επανελλήνισης» (της συμφοράς) που αντικρίζουμε γύρω μας. 
Η στροφή στον ελληνισμό σημαίνει αλλαγή ιδιοσυγκρασίας. Το λέω ξανά, αλλαγή ιδιοσυγκρασίας. Ο σύγχρονος πολιτισμός δεν είναι δικός μας. Οπότε πρέπει να τον αποβάλλουμε μαζί με τις ιδεοληψίες και τις προκαταλήψεις του, μαζί με όλα όσα μας δίδαξαν τα διάφορα πολλαπλασιαστικά όργανα του.
Πρέπει λοιπόν να περάσουμε κάθε ιδέα στο μυαλό μας από κόσκινο προκειμένου να θέσουμε ερωτηματικά σε όσα θεωρούμε αυτονόητα. Διαφορετικά, θα ντύνουμε τις παλιές ιδέες του νυν πολιτισμού με ελληνικούς χιτώνες, με αποτέλεσμα να καταντήσουμε καρικατούρες του εαυτού μας. 
 
Όποιος δεν θέλει να αλλάξει και να νιώσει τον πόνο που συνεπάγεται ο αποχωρισμός από τον νυν πολιτισμό και τις διαποτισμένες απ‘ αυτόν πεποιθήσεις του, δεν πρόκειται ποτέ να γίνει Έλληνας.
Ο χειρότερος αντίπαλος της επανελλήνισης είμαστε εμείς οι ίδιοι.

Βιβλία για την ελληνική εθνοκτονία

Βερέττας, Μάριος: Ο Χριστός για τους Έλληνες, εκδ. Βερέττας 2004.

Bowersock, Glen W.: Ο ελληνισμός στην ύστερη αρχαιότητα, Μορφωτικό Ίδρυμα Εθνικής Τραπέζης 1996.

Brown, Peter: Ο κόσμος της ύστερης αρχαιότητας: 150-750 μ.Χ., Αλεξάνδρεια 1998.

Γίββων, Εδουάρδος [Gibbon, Edward]: Ιστορία της παρακμής και πτώσεως της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, 3ος τ.: 363 μ.Χ. – 455 μ.Χ.: Από τον θάνατο του Ιουλιανού και τους διωγμούς των τελευταίων Εθνικών μέχρι τις εισβολές των βαρβαρικών φυλών και τον θάνατο του Βαλεντινιανού Γ΄, Ελεύθερη Σκέψις 2005.

Chuvin, Pierre: Οι τελευταίοι εθνικοί: Ένα χρονικό της ήττας του παγανισμού, Θύραθεν 2004.

Deschner, Karlheinz: Η εγκληματική ιστορία του χριστιανισμού, Τόμος 1: Πρώιμα χρόνια, Κάκτος 2004.

Deschner, Karlheinz: Η εγκληματική ιστορία του χριστιανισμού, Τόμος 2: Το τέλος του αρχαίου κόσμου, Κάκτος 2004.

Dodds, E. R.: Εθνικοί και χριστιανοί σε μια εποχή αγωνίας: Όψεις της θρησκευτικής εμπειρίας από τον Μ. Αυρήλιο ως τον Μ. Κωνσταντίνο, Αλεξάνδρεια 1995.

Καμάρα, Αφροδίτη: Η αντιπαγανιστική νομοθεσία της ύστερης ρωμαϊκής αυτοκρατορίας μέσα από τους κώδικες, Κατάρτι 2000.

Κούτουλας, Διαμαντής: Το Βυζάντιο έναντι των Ελλήνων εθνικών, Δίον 1998.

Κοργιανίτης, Δημήτρης: Το λυκόφως των θεών: Η μετάβαση από τις αρχαίες λατρείες στο Χριστιανισμό (1ος – 6ος αι. μ. Χ.), Αρχέτυπο 2002.

Κωλέττας, Στέφανος: Ιουστινιανός: Η μάστιγα του Ελληνισμού, Εύανδρος 2008.

Lee, A. D.: Παγανιστές και χριστιανισμός στην ύστερη αρχαιότητα, Ενάλιος 2009.

Ρασσιάς, Βλάσης Γ.: Υπερ Της Των Ελλήνων Νόσου, Τόμος Γ: Ες Έδαφος Φέρειν, 2η συμπληρωμένη έκδοση, Ανοιχτή Πόλη 2000.

Ρασσιάς, Βλάσης Γ.: Μια… Ιστορία Αγάπης: Η ιστορία της χριστιανικής επικρατήσεως, 1ος τόμος: Έτη 0 – 400, 2η επαυξημένη έκδοση, Ανοιχτή Πόλη 2005.

Ρασσιάς, Βλάσης Γ.: Μια… Ιστορία Αγάπης: Η ιστορία της χριστιανικής επικρατήσεως, 2ος τόμος: Έτη 401 – 800, 2η επαυξημένη έκδοση, Ανοιχτή Πόλη 2005.

Rutilio, Claudio: Τα Αίτια της χριστιανικής επικρατήσεως, Ανοιχτή Πόλη 1997.

Σιέττος, Γεώργιος: Ο ανθελληνισμός στα πατερικά και εκκλησιαστικά κείμενα, Εύανδρος 2004.

Αρχαία κείμενα

Αθανάσιος Αλεξανδρείας, Αθηναγόρας, Τατιανός ο Σύρος: Λόγοι χριστιανών κατά εθνικών, Ζήτρος 2004.

Ζώσιμος, Νέα ιστορία: 306-410 μ.Χ., Θύραθεν 2007.

Θεοδώρητος, Επίσκοπος Κύρου: Ελληνικών παθημάτων θεραπευτική: Διαλέξεις Α΄-Δ΄, Πρότυπες Θεσσαλικές Εκδόσεις 2008.

Ιουστίνος: Πρός τους Έλληνες: Λόγος παραινετικός προς τους Έλληνες, Περί μοναρχίας, Ερωτήσεις Ελλήνων και απαντήσεις χριστιανών, Πρότυπες Θεσσαλικές Εκδόσεις 2008.

Μαλάλας, Ιωάννης: Χρονογραφία, Ηλιοδρόμιο 2001.

Μαρκελλίνος, Αμμιανός: Η ζωή και το έργο του Ιουλιανού, 1ος τ.: Ιστορία 353 – 378 μ.Χ., Εύανδρος 2010.

Μαρκελλίνος, Αμμιανός: Η ζωή και το έργο του Ιουλιανού, 2ος τ.: Ιστορία 354 – 378 μ.Χ., Εύανδρος 2011.

Προκόπιος, Ανέκδοτα ή απόκρυφη ιστορία, 3η έκδ., Άγρα 1993.

Αυτοκράτορας Ιουλιανός

Αθανασιάδη, Πολύμνια: Ιουλιανός: Μια βιογραφία, Μορφωτικό Ίδρυμα Εθνικής Τραπέζης 2001.

Αχειλαρά, Άννυ: Ιουλιανός ο… Υπερβάτης, Όστρια Βιβλίο 2015.

Καρακατσάνη, Αγάπη: Αν ο Ιουλιανός…, Άγρα 2015.

Μήτσιου, Αλέξανδρος Χ.: Πολιτική θεολογία και Ιουλιανός: Ιστορικο-φιλοσοφικό δοκίμιο, Ερωδιός 2002.

Υπατία η Αλεξανδρινή

Αχειλαρά, Άννυ: Υπατία, Όστρια Βιβλίο 2014.

Dzielska, Maria: Υπατία η Αλεξανδρινή, Ενάλιος 1997.

Trarieux, Cabriel: Υπατία, University Studio Press 2000.

ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΟ ΑΡΧΑΙΑΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΓΛΩΣΣΑΣ

ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΟ ΑΡΧΑΙΑΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΓΛΩΣΣΑΣ

21150464_10154867325794562_2569632358118682373_n

Ξεκινάμε το Φθινόπωρο τον 1ο κύκλο μαθημάτων για την εκμάθηση Αρχαίων Ελληνικών για Ενήλικες, με πρωτότυπη διδασκαλία του Ομηρικού Ύμνου στην Δήμητρα, από την Δρ Ουρανία Τουτουντζή.

Πληροφορίες και δηλώσεις συμμετοχής έως 23/9 στο e-mail: aitnaios@ysee.gr

Τα μαθήματα θα πραγματοποιηθούν στον Ναό της Ελληνικής Εθνικής Θρησκείας στην Αθήνα (Αριστοτέλους 36) υπό την αιγίδα του Υπάτου Συμβουλίου των Ελλήνων Εθνικών.

 

Ίκλαινα Μεσσηνίας: Η πρώτη ελληνική πόλις;

Ίκλαινα Μεσσηνίας: Η πρώτη ελληνική πόλις;

Ευρήματα στην Ίκλαινα Μεσσηνίας ρίχνουν νέο φως στην ιστορία της περιοχής. Στον μυκηναϊκό πολιτισμό (1600 – 1100 π.α.χ.χ.) η Ίκλαινα υπήρξε μεγάλο πολιτιστικό και εμπορικό κέντρο της τότε εποχής. Πριν κάποια χρόνια βρέθηκε στην περιοχή μία πήλινη πινακίδα με Γραμμική Β γραφή, ηλικίας 3,5 χιλιάδων ετών. Επιπλέον από τα ευρήματα φαίνεται ότι η Ίκλαινα ήταν, αν όχι η πρώτη, τουλάχιστον μια από τις αρχαιότερες πόλεις στην ελλάδα.

Από τις ανασκαφές προκύπτει ότι ήταν μία οργανωμένη κοινωνία με «κεντρική πολιτική διοίκηση» και με προηγμένη οικονομία.

greekreporter

Τα «Προμήθεια» και ο εξευτελισμός του ελληνισμού

Τα «Προμήθεια» και ο εξευτελισμός του ελληνισμού 

του Στυλιανού Αρίστωνος, 21.7.«2017»

 

Φέτος συμπληρώθηκαν είκοσι δύο χρόνια από τότε που οργανώθηκαν για πρώτη φορά τα λεγόμενα «Προμήθεια». Τα «Προμήθεια» είναι ένα αρχαιοκεντρικό φεστιβάλ που πραγματοποιείται ετήσια στους πρόποδες του Ολύμπου. Οι συμμετέχοντες προέρχονται από διάφορες κοινωνικές ομάδες, μεταξύ αυτών οι νιού έιτζερ, ουφολόγοι, εθνικιστές και νεοπαγανιστές. Τα «Προμήθεια» είναι το μεγαλύτερο αρχαιοκεντρικό φεστιβάλ της Ρωμιοσύνης.

Στα πλαίσια του φεστιβάλ διάφορες ομάδες διοργανώνουν πομπές, δρώμενα και αναπαραστάσεις ντυμένοι με κιτς χλαμύδες, χιτώνες και αρχαίες στολές (συνδυασμένες με σπορτέξ). Οι διοργανωτές καλούν τον κόσμο σε συμμετοχή στις διαδηλώσεις για να έρθει, όπως λένε, σε «επαφή με το ελληνικό πνεύμα και έθος». Επίσης κάνουν λόγο για προβολή της «ελληνικής κοσμοθέασης». Ωστόσο, τα «Προμήθεια» δεν επιτυγχάνουν την προβολή της «ελληνικής κοσμοθέασης», αλλά τον εξευτελισμό της, ένα γεγονός που δεν φαίνεται τελικά να προβληματίζει κανέναν, καθώς οι υπεύθυνοι διοργάνωσαν το 2.017 ξανά για 22η φορά τα πλέον διαβόητα «Προμήθεια» ή σωστότερα Γελήθεια.

Και έτσι συνεχίστηκε τον μήνα Ιούλιο σταθερά και αμετανόητα ο εξευτελισμός του ελληνισμού. Οι νιού έϊτζερ, εθνικιστές, αρχαιοκεντρικοί και άλλα παρακλάδια της Ρωμιοσύνης έδωσαν και φέτος το παρόν στο φεστιβάλ αναπαράστασης της αρχαίας ελλάδας. Οι επισκέπτες έζησαν διασκεδαστικές στιγμές με πλαστικά στεφάνια, λευκούς χιτώνες ή μάλλον σεντόνια και πολύ science fiction, με μια μεγάλη δόση φέικλορ, κιτς και αναπαραστάσεις της κακής ώρας. Αλλά αυτό δεν ήταν κάτι το καινούργιο, αφού τα Γελήθεια ήταν εξαρχής Γελήθεια. Και βέβαια εξακολουθούν να είναι Γελήθεια.

Έτσι όπως κατάντησε η Ελλάδα, η κάθε αγνή προσπάθεια για αναζωογόνηση του ιστορικού ελληνισμού καταλήγει σε καρικατούρα και δυσφημεί εν τέλει τον ίδιο τον ελληνικό πολιτισμό. Δεν είναι καθόλου σύμπτωση το γεγονός ότι οι σοβαρές προσεγγίσεις του ελληνισμού ταξίδεψαν από το εξωτερικό στην Ελλάδα. Και δεν είναι καθόλου παράξενο που κατάντησαν Γελήθεια, ηλιοστάσια και άλλα φαιδρά. Αν αυτό είναι «Ελληνισμός», τότε καλύτερα ας γυρίσουμε στις θαυματουργές παντόφλες και ιερά κάστανα του Παΐσιου.

Πάντως, όσο δεν σοβαρεύονται ορισμένοι πρέπει οι εθνικοί Έλληνες να προστατέψουμε τους εαυτούς μας και την αξιοπρέπεια μας από τους γελοίους. Κάτι ήξεραν οι αληθινοί, αρχαίοι Έλληνες και χρησιμοποιούσαν τη φράση «ΕΚΑΣ ΕΚΑΣ ΕΣΤΕ ΒΕΒΗΛΟΙ».

Κι εμείς με τη σειρά μας λέμε «εκάς εστέ βέβηλοι».