ΒΙΒΛΙΟΚΡΙΤΙΚΗ – ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΓΕΜΙΣΤΟΣ-ΠΛΗΘΩΝ: «ΝΟΜΩΝ ΣΥΓΓΡΑΦΗ» (ΕΚΔ. ΖΗΤΡΟΣ)

Γεώργιος Γεμιστός-Πλήθων: «Νόμων Συγγραφή», Θεσσαλονίκη: Ζήτρος, 2005. Μετάφραση και σχόλια από Δημήτριο Κ. Χατζημιχαήλ.

Το βιβλίο «Νόμων Συγγραφή: Ένα όραμα για μια ιδανική πολιτεία» απο τις εκδόσεις Ζήτρος περιλαμβάνει το σωζόμενο έργο του Εθνικού Έλληνα Φιλόσοφου και «Σοσιαλιστή» Γεμιστό-Πλήθων. Το έργο είναι ελλιπής, αφού ρίχτηκε ένα μεγάλο μέρος του στην πυρά από τον Ρωμιό πατριάρχη Γ. Σχολάριο. Στην αριστερή μεριά του βιβλίου είναι το πρωτότυπο εκτυπωμένο, στην δεξιά η μετάφραση από τον κ. Χατζημιχαήλ.

Η ίδια η μετάφραση του κειμένου διαβάζεται πολύ καλά, μέχρι στιγμής δεν υπάρχει παρόμοια μετάφραση από άλλες εκδόσεις. Εύχομαι αυτό να αλλάξει στο μέλλον. Διότι εδώ δεν διαβάζουμε μόνο Πλήθων, αλλά και τις προσωπικές απόψεις του μεταφραστή, ο οποίος αποδέχεται το «ελληνοχριστιανικό δόγμα» περί «συμπόρευσης» Ελληνισμού και Ρωμιοσύνης. Ο ίδιος ομολογεί στην σελίδα 11 την «σταθερή προσήλωση μου στην Ορθοδοξία», άλλωστε αυτό φαίνεται στις σημειώσεις του στο τέλος του βιβλίου. Θέλει τους Πλήθων και Σχολάριο να «αγωνίστηκαν για το ίδιο πράγμα», απλώς ο Πλήθων αστόχησε στο «ίδιο σημείο στο οποίο σφάλλουν και σήμερα όσοι αντιμετωπίζουν τον Ελληνισμό ως ένα νεκρό ‹μουσειακό› είδος και επιχειρούν να το επαναφέρουν στη ζωή». Ο κ. Χατζημιχαήλ μας λέει ότι στα «βυζαντινά χρόνια ο Ελληνισμός ταυτίστηκε με την Ορθοδοξία και μπόρεσε να γράψει λαμπρές σελίδες ελληνικής ιστορίας. Έκτοτε δεν μπορεί να νοηθεί ο Ελληνισμός από την Ορθοδοξία» (σ. 12). Δεν μπορεί δηλαδή ο Ελληνισμός να υπάρξει έξω από τα στενά όρια της Ρωμιοσύνης, η οποία αναιρεί τον Ελληνισμό. Βέβαια δεν εννοεί τον ιστορικά υπαρκτό ελληνισμό, αλλά τον γνωστό ιδεολογικοποιημένο του Νεοελληνικού κράτους. Εξίσου ιδεολογική μου φάνηκε η χρήση των πηγών.

Οι υποσημειώσεις του πάνω στο μεταφρασμένο κείμενο παραπέμπουν σε δικά του σχόλια (που φανερώνουν κατ’ εμέ μια διάθεση αναίρεσης του Πλήθωνος) ή παραθέματα με αναιρετικό χαρακτήρα. Πολλά από αυτά τα παραθέματα προέρχονται από το «Κατά Πλήθωνος» του Ματθαίου Καμαριώτη, ο οποίος υπήρξε μαθητής και υποστηρικτής του Σχολαρίου. Βρίσκουμε πάνω από 10 παραθέματα του Καμαριώτη κατά του Πλήθωνα. Η αναιρετική διάθεση του μεταφραστή είναι δεδομένη. Θεωρώ πως έπρεπε να τοποθετήσει την αντίκρουστη των πληθωνικών θέσεων σε ένα ιδιαίτερο κείμενο ή βιβλίο. Επιπλέον εξηγεί και ερμηνεύει τον Πλήθων από ρωμαίικη σκοπιά, ώστε να μειώνεται η αξία του βιβλίου για έναν εθνικό Έλληνα. Στην σημείωση 162 κάνει λόγο για έναν «απόλυτο μονοθεϊσμό του Πλήθωνος» και στην σημ. 145 λέει μάλιστα «φαίνεται ότι οι θεοί του Πλήθωνος δεν έχουν καμιά σχέση με τους θεούς του ελληνικού δωδεκάθεου.» Κατα τ’ άλλα βασίζεται σε σοβαρές, ακαδημαϊκές πηγές (Woodhouse, Nestle κ.α.) και σε αρχαία κείμενα (Πλωτίνος, Αριστοτέλης). Επίσης παραθέτει μια πλούσια και πολύ χρήσιμη βιβλιογραφία.

Το βιβλίο θα το είχα παραγγείλει ούτος ή άλλως, παρά την ποιότητα των σημειώσεων, εξαιτίας του γεγονός, ότι δεν υπάρχει μέχρι στιγμής άλλη παρόμοια ελληνική μετάφραση από άλλες εκδόσεις. Η έλλειψη μιας εναλλακτικής ήταν ο μόνος λόγος για ’μένα να μην στείλω το βιβλίο πίσω. Στο μέλλον δεν θα παραγγείλω άλλο βιβλίο από τις εκδόσεις Ζήτρος. Αυτό είναι το μόνο σίγουρο.

Advertisements

ΒΙΒΛΙΟΚΡΙΤΙΚΗ – ΔΙΑΜΑΝΤΗΣ ΚΟΥΤΟΥΛΑΣ: “ΤΟ ΒΥΖΑΝΤΙΟ ΕΝΑΝΤΙ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΕΘΝΙΚΩΝ”

Διαμαντής Κούτουλας: Το Βυζἀντιο έναντι των Ελλήνων Εθνικών, 2η έκδ., Θεσσαλονίκη: Διον, 2002.
Βιβλιοκριτική του Στυλιανού Αρίστων.
Βαθμολογία: 3/5.

Το βιβλίο “Το Βυζἀντιο έναντι των Ελλήνων Εθνικών” του Φιλολογου Διαμαντη Κούτουλα είναι από τα λίγα που εξετάζουν τον διωγμό των ελλήνων από τους εκχριστιανισμένους ρωμαίους απο τον 4ο εως τον 6ο αιώνα μ.α.χ.χ. Το θέμα ενδιαφέρον, όμως δίσταζα ένα διάστημα να το παραγγείλω εξαιτίας του γεγονός ότι ο κ. Κούτουλας διάλεξε στο παρελθόν τις εκδόσεις “Νέα Θέσις” για την δημοσίευση ενός βιβλίου του. Αλλά αφού έμαθα πως πήρε μέρος στο Α΄ Συνέδριο Ελληνικής Προϊστορίας στη Γερμανία (“1994”), νίκησε το ενδιαφέρον τις αμφιβολίες μου.

Η εργασία του είναι χρήσιμη για την ανίχνευση της ελληνικής εθνοκτονίας. Στο εισαγωγικό σημείωμα εξηγεί ότι “με τον όρο ‘Έλληνες Εθνικοί’ εννοούνται οι Ελληνικοί Πληθυσμοί της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας που παρέμειναν πιστοί στο Δωδεκάθεο” (σελ. 9). “Ο Χριστιανισμός, ως ιδεολογικό τέκνο του Ιουδαϊσμού, διατήρησε το σημασιολογικό περιεχόμενο του όρου ‘εθνικός’, όπως αυτό είχε διαμορφωθεί από την Ιουδαϊκή θρησκευτική εννοιολογία.” (αυτόθι). Όπως λέει ο ίδιος περιορίζεται στην αυτοκρατορική πολιτική του βυζαντίου κατα του ελληνισμού, αν και, όπως κατέδειξε ο Ντέσνερ, η αυτοκρατορική πολιτική δρούσε υπό την σκιά της εκκλησίας.

Το ιστορικό Συμπέρασμα που προκύπτει από την ιστορική έρευνα των πηγών της Βυζαντινής Περιόδου μεταξύ του 4ου και 6ου αι. μ.Χ. μπορεί εκ προοιμίου να συνοψισθεί στα εξής: Η πλειοψηφία των Ελλήνων της κυρίως Ελλάδας καθώς και μεγάλο τμήμα του Ελληνισμού της Μικράς Ασίας και της Αιγύπτου παρέμεινε πιστό στο Δωδεκάθεο, στη λατρεία της Ίσιδας, του Σέραπι ή στον Μιθραϊσμό και μόνο δια πυρός και σιδήρου απαρνήθηκε την πατρογονική πίστη του […].” (σελ. 10). Πολλοί απ’ τους “υπόλοιπους” είχαν “ασπασθεί τον Χριστιανισμό για καθαρά βιοποριστικούς λόγους κυρίως” (σελ. 91). Οι πηγές στις οποίες βασίζεται ο συγγραφέας είναι στην πλειοψηφία τους ελληνικές, αρχαίες και σύγχρονες (Άννα Δημητρίου, Κυριάκος Σιμόπουλος, Παπαρρηγόπουλος, Ζώσιμος, αλλά και Τερτυλλιανός, Ιωάννης της Εφέσου, Ευσέβιος Καισαρείας κ.ά.). Το Βυζάντιο έπραξε μεγάλες θηριωδίες κατά των Ελλήνων, π.χ. Ο Ιωάννης της Εφέσου “δια της βίας βάφτισε” 70.000 “ειδωλολάτρες” της Μικρασίας, ο “άγιος” Πορφύριος το 401 “προχώρησε … στην γενοκτονία όλων των Ελλήνων κατοίκων της πόλεως Γάζας στην Παλαιστίνη (Πασχάλιον Χρονικόν, 402).

Κι ας αρκείται ο συγγραφέας με την Ελληνική Εθνοκτονία μέχρι τον 6ο αιώνα, ασχολείται λίγο και με τον διωγμό του Ελληνισμού μετά τον 6ο αιώνα, όταν λ.χ., αναφέρεται στην κατάσταση της Πελοπόννησος του 8ου αι., ή στην δολοφονία του μαθητή του Πλήθωνα και πρώην-χριστιανού Ιουβενάλιο, κατηγορηθέντας “επί ελληνισμώ” (σελ. 30). Το τελευταίο κεφάλαιο ασχολείται με την βυζαντινή “ιερά εξέταση”. Ακολουθούν οι Νόμοι κατά των Εθνικών (76-89).

Ενώ γνωρίζει την Εθνοκτονία του Ελληνισμού, ισχυρίζεται ότι “χάρις στην συνέχεια της γλώσσας δεν απεβίωσε ιστορικά”, “στην βυζαντινή λειτουργική επιβίωνε η αρχαία δραματική τέχνη”, επιβίωσε, έτσι λέει ο κ. Κούτουλας, μέσα στην Εκκλησία, αφού αυτή κράτησε την “ουσία της ελληνικής ταυτότητας” ζωντανή: την γλώσσα. Για όλα αυτά όμως δεν φέρνει ούτε μια πηγή, επίσης μπερδεύει τον αναγνώστη διότι ο Επίλογος συγκρούεται με το υπόλοιπο βιβλίο. Αν η γλώσσα είναι η ουσία της ελληνικής ταυτότητας, τότε πρέπει ο Γεννάδιος να ήταν Έλληνας, το ίδιο χιλιάδες καθολικοί Θεολόγοι κτλ. Η γλώσσα ανήκει σίγουρα στον σκληρό πυρήνα μιας εθνικής ταυτότητας, αλλά στην ίδια ανήκει το Έθος και η λατρεία των πατρώων θεών. Διότι τα πραγματικά, πάει να πεί φυσιολογικά αναπτυγμένα, όχι ιδρυμένα, έθνη χαρακτηρίζονται από ένα ιδιαίτερο Έθος, όχι μόνο από την σκοπιά της Εθνολογίας, αλλά και στην αντίληψη των πραγματικών, αρχαίων Ελλήνων (Ηρόδοτος, 8.143-8.144, Απολλώνιος Τυανεύς επιστολή “Ίωσιν”). Δεν μου φαίνεται λοιπόν λογική η λογική του Επιλογου.

Κατα τ’ άλλα είναι η ανά χείρας εργασία άξια ανάγνωσης και μια καλή εισαγωγή στο δύσκολο, αλλά και αποσιωπημένο θέμα αυτό.

Βιβλιοκριτική – ΛΑΒΡΥΣ: “Ελληνικός Πολυθεϊσμός, Οικιακή Λατρεία”

Χ. Π. Πανόπουλος, Π. Παναγιωτόπουλος, Ε. Αρμύρας: Ελληνικός Πολυθεϊσμός, Οικιακή Λατρεία, Αθήνα 2014.
Βιβλιοκριτική του Στυλιανού Αρίστων.
Βαθμολογία: 3/5.

© ΛΑΒΡΥΣ

Το 2790 (“2014”) εμφανίστηκε ο πλήρης οδηγός στην ελληνική ευσέβεια από την Συλλογικότητα “ΛΑΒΡΥΣ”. Παρουσιάζει μεγάλη ενδιαφέρον επειδή δίνει έμφαση στις ιεροπραξίες στην καθημερινή οικιακή ζωή. Η προσπάθεια της Λάβρυς αποτελεί ένα μεγάλο βήμα προς την παλινόρθωση του Ελληνισμού, αφού με τις πληροφορίες, συμβουλές και τα παραδείγματα που δίνει, καθιστά εφικτό τον ελληνικό τρόπο ζωής στην ρωμαίικη κοινωνία.

Στις πρώτες σελίδες μαθαίνουμε για την “βιωματική προσέγγιση” της ελληνικής παράδοσης στην σύγχρονη εποχή, για τους πέντε βασικούς οικιακούς Θεούς των ελλήνων (Εστία, Ζεύς, Απόλλων, Ερμής, Εκάτη) και την δομή της ελληνικής θρησκείας. Σημαντικός είναι ο ορισμός του “Οίκου” που μας δίνεται, για να καλλιεργηθεί η ελληνική αντίληψη περί οικογένειας, πότε γίνεται η αρχή της και τι σημαίνει ο θάνατος γι’ αυτἠν.

Οι πληροφορίες που μας δίνονται για τα χρώματα ή σύμβολα των θεών, ή για την λατρεία και τα τελετουργικά αντικείμενα βασίζονται σε περίπου 135 αρχαιοελληνικές πηγές. Το κείμενο είναι εμπλουτισμένο με χρήσιμες μαυρόασπρες εικόνες.

Μαθαίνουμε για Σπονδές και χοές, πώς πρέπει να θυσιάζουμε σωστά στους θεούς και Δαίμονες. Η σελ. 46 μέχρι 63 είναι αφιερωμένες στην καταγραφή των παραδοσιακών προσφορών προς τους Μάκαρες, των συμβόλων, χρωμάτων, ιερών ζώων, φυτών και καρπών τους. Ακολουθεί το κομμάτι για τις προσευχές και τους ύμνους, “κύριες πράξεις στην ελληνική λατρεία” (σελ. 65), η στάση των λατρευτών και παραδείγματα. Επίσης πολύ σημαντικό τμήμα είναι εκείνο για τον τελετουργικό Καθαρμό (από Μίασμα) και τις καθαρτικές τελετές, στις οποίες επιβίωσε η ιατρομαντεία (ελληνικός σαμανισμός).

Το κεφάλαιο για το ελληνικό εορτολόγιο και ημερολόγιο είναι το “αδύναμο” σημείο του βιβλίου, και το μόνο που δεν μου άρεσε. Δεν είναι ικανοποιητικά γραμμένο, λ.χ. παρουσιάζονται μεν οι ελληνικοί μήνες, δεν αναφέρνονται όμως οι εορτές που ετελούντο στον εκάστοτε μήνα. Μαθαίνουμε για τον χωρισμό των ημερών ενός μήνα σε τρεις δεκαήμερες εβδομάδες, αλλά δεν δίνεται μια εναλλακτική στον τρόπο μέτρησης των ημερών. Ελπίζω να επεξεργαστεί αυτό το κεφάλαιο σε μελλοντικές εκδόσεις.

Από την σελ. 87 ξεκινάει η πρακτική πλευρά της ευσέβειας. Βήμα προς βήμα εξοικειώνεται ο αναγνώστης με τις ελληνικές τελετές. Η Τελετή Καθαρμού στην σελ. 93 “ανοίγει την πόρτα” για την λατρευτική πράξη (Ορθοπραξία). Μεταξύ άλλων βρίσκουμε Τελετές για τα Αμφιδρόμια (ονοματοδοσία), Γάμο και Κήδευση, με σημαντικές νομικές πληροφορίες για την τελευταίη.

Η Λάβρυς παρέδωσε ένα άξιο έργο και πολυτίμητο οδηγό στο μονοπάτι του Ελληνισμού. Προτρέπω όλους τους νέους εισερχόμενους στον Ελληνισμό στην ανάγνωση του. Δεν προϋποθέτει κάποια εξειδικευμένη γνώση ή μελέτη της αρχαίας ελλάδας, και είναι πολύ απλά γραμμένο. Δίνεται η ευκαιρία σε όλους τους ανθρώπους, είτε ζούνε σε μεγάλες πόλεις είτε σε κλειστές επαρχιακές κοινωνίες, να λατρέψουν τους θεούς και προγόνους. Να γίνουν μετέχοντες του ελληνικού έθους.

Ο “Ελληνικός Πολυθεϊσμός” μεταφράστηκε ήδη στην αγγλική (εκδόσεις Creative Space Publishing).

ΒΙΒΛΙΟΚΡΙΤΙΚΗ – ΒΛΑΣΗΣ Γ. ΡΑΣΣΙΑΣ: “ΕΘΝΟΣ-ΕΘΝΙΣΜΟΣ-ΕΘΝΟΚΡΑΤΟΣ-ΕΘΝΙΚΙΣΜΟΣ”

Βλάσης Γ. Ρασσιάς: Έθνος-Εθνισμός-Εθνοκράτος-Εθνικισμός, 2η έκδ., Αθήνα: Ανοιχτή Πόλη, 2006.
Βιβλιοκριτική του Στυλιανού Αρίστων.
Βαθμολογία: 4/5.

Έθνος-Εθνισμός-Εθνοκράτος-Εθνικισμός
Έθνος-Εθνισμός-Εθνοκράτος-Εθνικισμός (© Ανοιχτή Πόλη)

Το βιβλίο “Έθνος-Εθνισμός-Εθνοκράτος-Εθνικισμός” του ιστοριογράφου Βλάση Ρασσιά πρωτοεμφανίστηκε το “1996” μ.α.χ.χ. Ήρθε σαν απάντηση στην καπήλευση του Ελληνισμού από τους ρωμιούς ακροδεξιούς και την παρουσίαση του φυσικού (=πολιτισμικού) έθνους σε αντιδιαστολή μάλιστα με το “κρατικό” έθνος -ή ψευδέθνος κατα τον Ρασσιά- της εκχριστιανισμένης ευρώπης.

Όπως η βιόσφαιρα, έτσι χαρακτηρίζεται και η εθνόσφαιρα από πολλαπλότητα και πολυμορφία μέσα και ανάμεσα στα έθνη. Το Έθνος, μια ομάδα ανθρώπων με κοινό έθος, αναπτύχθηκε μέσα από φυσιολογικές διαδικασίες, σε αντιδιαστολή με τα σημερινά, “κρατικά” έθνη, επινοηθέντα απ’ το ενοποιητικό εργαλείο του εκχριστιανισμένου κόσμου: τον Εθνικισμό. Μια αντιφατική σύγχρονη Ιδεολογία, κατά την οποία τα Έθνη ταυτίζονται με τα Κράτη, η εθνική συνείδηση με την υπηκοότητα και το “αίμα”. (Κατ’ αυτήν την άποψη, οι Θαλής, Αίσωπος, Πορφύριος ο Τύριος, Σιμπλίκιος κ.α. δεν υπήρξαν έλληνες.)

Ο Εθνικισμός, γεννημένος από τα σπλάχνα του χριστιανικού κόσμου, θέλει να υπερασπίζεται Έθνη, που ο Μονοθεϊσμός έσβησε από την ιστορία. Μέσα από το τεχνητό δίπολο εθνικισμός / διεθνισμός, “δίδυμα αδελφάκια” για τον Ρασσιά, προσπαθεί να αντλήσει δύναμη από εθνικούς θρύλους, σύμβολα και παραποιημένη ιστορία, παριστάνοντας την εναλλακτική απέναντι σε έναν κόσμο, που τον γεννά και τρέφει. Σαν μια πλαστή ή ιδρυμένη ταυτότητα, υπάρχει και φανερώνεται σε έναν εκχριστιανισμένο, άρα ομογενοποιημένο κόσμο μόνον δια της σύγκρουσης, αντιπαλότητας και άρνησης της ετερότητας. Η ανάλυση και διαφορά των αντίπαλων κόσμων Εθνισμός / Εθνικισμός αποτελεί το περιεχόμενο του κειμένου.

Το Έθνος και ο Εθνισμός του αναπτύχθηκαν με φυσικό τρόπο, μέσα από διαδικασίες που κράτησαν αιώνες. Η Εθνόσφαιρα αντανακλά την βιόσφαιρα σε πολυμορφία, πλουραλισμό και ποικιλία. Σε αυτήν την διαφορετικότητα βασίζεται η Βιολογλία. Το Έθνος δεν είναι ράτσα, αλλά μια πολιτισμική Συλλογικότητα με πολύ συγκεκριμένο έθος και χαρακτηριστικά.

Το “κρατικό” Έθνος και η Ταυτότητα του πλάστηκε, όπως ο ίδιος ο Εθνικισμός, ή επινοήθηκε μέσα από (επεκτατικούς) πολέμους και επαναστάσεις. Ο Εθνικισμός τράβηξε γραμμές και ομογενοποίησε τους ανθρώπους εντός των συνόρων του νέου “Εθνοκράτους”. Η ομογενοποίηση επιτυγχάνεται με βία, καταστολή ή καταπίεση. Το νέο Έθνος αποκτά εθνικούς θρύλους, ήρωϊκή ιστορία, εχθρούς και ιδεολογίες, και στην περίπτωση των Σκοπίων ή της σύγχρονης ελλάδας μια πλαστή συνέχεια στον χώρο και τον χρόνο: ο αρχαιός πολιτισμός που υπήρξε στα εδάφη που κατοικούνται τώρα από το νέο Έθνος, μετατρέπεται σε παρελθόν του τελευταίου. Δεν διστάζει ο εθνικισμός σαν καλός κοπτοράπτης να “ξαναγράψει”, ιδεολογικοποιήσει ή να “προσαρμόσει” στα δικά του μέτρα, ώστε να διεξάγει απ’ αυτήν αρεστά συμπεράσματα.

Δια του τρόπου αυτού ο εθνικισμός ακυρώνει τον χαρακτήρα της Εθνόσφαιρας και μετατρέπει το έθνος σε ισοπεδωμένη μάζα υπήκοων χωρίς πραγματικό Εθνισμό. Μια χριστιανική Ιδεολογία, που υπερασπίζει τα “έθνη”, που αποτέλειωσε ο Χριστιανισμός, και προβάλλει την Ιδεολογία του στην πραγματικότητα, για να μείνουν αόρατες οι αντιφάσεις της, πρέπει να είναι ανορθολογική, και αφού απαξιώνει την πραγματικότητα προς χάριν της Ιδεολογίας είναι λογικό να έχει σαν αποτέλεσμα την εξαφάνιση του “άλλου”, τον ολοκληρωτισμό και μισανθρωπισμό. Κι όμως καπηλεύει τα αρχαία έθνη, χρησιμοποιεί εκ του πονηρού τα σεβάσματα τους, γίνεται με το ζόρι διάδοχος και συνέχεια τους, γνωρίζοντας πως αυτά δεν μπορούν να αμυνθούν και αγνοώντας πόσο ξένος είναι προς αυτά και γενικά τον κόσμο που εκπροσωπούν. Ο Εθνικισμός στέκεται εκτός της Φύσης, ανίκανος να τηρήσει την ύπατη αρχή του (ελλ.) Εθνισμού: «ομολογουμένως τήι Φύσει ζην».

Οι διαφορές του αρχαίου Εθνισμού από τον νεωτερίστικο Εθνικισμό είναι πολλές.

ΕΘΝΙΣΜΟΣ
– τα έθνη είναι μη-ομογενοποιημένα
– χαρακτηρίζονται από ποικιλία και πολλαπλότητα
– η ενότητα βασίζεται στην κοινή καταγωγή και γλώσσα, μα πάνω απ΄ όλα στο πάτριο έθος
– αναπτύχθηκαν φυσιολογικά
– δεν ταυτίζονται με κράτη
– τα μέλη τους αυτοαναγνωρίζονται από τα “Πἀτρια” (ειθότα και νομιζόμενα)

ΕΘΝΙΚΙΣΜΟΣ
– τα έθνη (του) είναι ομογενοποιημένα
– χαρακτηρίζεται από αποκλειστικότητα και
– η ενότητα βασίζεται στο αίμα, την γλώσσα και υπηκοότητα
– διαμορφώθηκαν μέσα από πολιτικές επιλογές και διαδικασίες ή πολέμους
– ταυτίζονται τα ίδια και ο πολιτισμός τους με τα λεγ. Εθνοκράτη

Ο Ρασσιάς θεωρεί τον Εθνικισμό εχθρό των εθνών και διαστροφή της υγιής εθνικής ταυτότητας σε εχθρική διάθεση – “Γνήσιο κατασκεύασμα του μονοθεϊστικού ολοκληρωτισμού”.

Στο βιβλίο αυτό μαθαίνει ο αναγνώστης την διαφορά μεταξύ Ελληνισμού και Εθνικισμού, την φύση του έθνους, την ελληνική αντίληψη για το Εθνός, την σημασία του Έθους και τις ομοιότητες μεταξύ εθνικισμού-διεθνισμού. Μακριά από “Ελληνοχριστιανισμούς”, Αριοσοφίες και Εθνοφυλετισμό ο Συγγραφέας ξεκαθαρίζει την ελληνική εθνική θέση για τα έθνη. Γίνεται σαφές, ότι Μέλη ενός Έθνους νοούνται οι μετέχοντες του έθους του. Από την έκδοση του ανά χείρας βιβλίου δεν δικαιολογούνται κάποιοι να “μην γνωρίζουν” την στάση του ελληνικού Εθνισμού απέναντι στον Εθνικισμό όταν ταυτίζουν τον πρώτο με τον τελευταίο. Οι Υπόλοιποι απλά δεν είναι ενημερωμένοι ή ενεργούν εκ του πονηρού. Διότι ο κ. Ρασσιάς δεν αφήνει περιθώρια για ερμηνείες, ο λόγος του είναι ξεκάθαρος και η στάση του πολύ συγκεκριμένη. Δεν αποκαλύπτει απλώς την ματαιότητα του Εθνικισμού, αλλά εξυμνεί επίσης μία υγιής πολυποίκιλη Εθνόσφαιρα. Η Εθνόσφαιρα δεν χάθηκε για πάντα. Τα έθνη είναι ικανά να παλιγεννηθούν από την στάχτη τους. Αίματα δεν αφήνουν ίχνη, “κρατικά” Έθνη που βασίζονται σε αυτά είναι καταδικασμένα αφού όταν σβήσει το αίμα, χάνονται για πἀντα. Το Έθος όμως δεν σβήνει εύκολα, αφήνει ίχνη και σημάδια, που μπορούμε να ακολουθήσουμε. Κι όσο υπάρχουν αυτά, είναι η ανάσταση του Έθνους δυνατή. Η παλινόρθωση του επιτυγχάνεται μέσω της παλινόρθωσης του δικού του Έθους.

Σε μια εποχή όπου εθνικιστικά κινήματα και κόμματα καπηλεύουν τα σεβάσματα και την ιστορία του Ελληνισμού, και ταυτίζουν τα δικά του με ξένα συμφέροντα, είναι η ανάγνωση αυτού του έργου από εθνικούς έλληνες αναγκαίη. Πρέπει να φανούμε άξιοι των περιστάσεων, κι αυτό επιτυγχάνεται μόνο με ελευθεροπρεπείς απαντήσεις σε βλαβερἐς ανακυκλώσεις και διλήμματα.

Ο Πάνος Καλογρίδης έγραψε την Εισαγωγή, και στον Πρόλογο προετοιμάζει ο κ. Ρασσιάς τον αναγνώστη για όσα θα διαβάσει. Παραθέτει στοιχεία από την αρχαία λογοτεχνία, την ψυχολογία και βιολογία, θεμελιώνοντας δια αυτού του τρόπου τις απόψεις του. Το κείμενο διαχωρίζεται σε 12 κεφάλαια και περιέχει επίσης 39 Σημειώσεις. Πρόκειται πράγματι για ένα έξυπνο και πολυδιάστατο Βιβλίο.

Προτείνω από καρδιάς την αγορά του βιβλίου σε όλους που ενδιαφέρονται για τον εθνικό ελληνισμό. Τα συγχαρητήρια μού στον Συγγραφέα για την παρρησία του.

Ακολουθούν χαρακτηριστικά Αποσπάσματα από το βιβλίο, όπως παρατίθονται από τον Συγγραφέα στην ιστοσελίδα του:

Γνήσιο κατασκεύασμα του μονοθεϊστικού ολοκληρωτισμού, ο «Εθνικισμός» εκδηλώθηκε και εξακολουθεί φυσικά να εκδηλώνεται ως αυστηρή απαίτηση για απόλυτη ομοιογένεια και ενότητα, πολιτισμική θρησκευτική και γλωσσική, ώστε να παραχθεί η ψευδαίσθηση μι υποτιθέμενης ιστορικής προσωπικότητας, σε ένα εκ των πραγμάτων συμφυρματικό συνάθροισμα εγωκεντρικών ατόμων. Σημαίες του Εθικισμού έγιναν υποχρεωτικά η προκατάληψη, η αλλοφοβία, η πνεύμακή κλειστότητα, η καχυποψία και η εσωστρέφεια και ως «εχθροί» κηρύχθηκαν όχι οι εχθροί της συλλογικής Ελευθερίας και Αυτονομίας (που αποτελούσαν τους εχθρούς των Εθνικών), αλλά η κάθε είδους διαφορετικότητα, η οποία μέσα από έναν αρρωστημένο συλλογικό ψυχισμό εκλαμβάνεται πλέον ως πολιτισμική, θρησκευτική, ηθική ή «φυλετική μόλυνση. Σκοποί του «Εθνικισμού» είναι η καθολική ομοιογένεια στο εσωτερικό του ψευδ – «έθνους» και η μανιώδης πολιτισμική επέκταση και ηγεμονία στο εξωτερικό του, όπως ακριβώς επί αιώνες: είχαν διδάξει οι κυρίαρχοι μονοθεϊστές, λ.χ. πάση θυσία καθολική ομοιογένεια μέσα στην Εκκλησία και μανιώδης προσηλυτισμός και υποδούλωση των υποτιθεμένων «ειδωλολατρών».

Το πιο ειρωνικό είναι μάλιστα, ότι το ψευδ – «έθνος» που ο «Εθνικισμός» ανεμίζει σαν σημαία γι’ αυτήν του την απολυτότητα, τις περισσότερες φορές, εξαιτίας κυρίως του ετεροπροσδιορισμού του από το γνωστό «πόδι» της αυταρχίας, που ακούει στο όνομα «κρατούσα Θρησκεία» (ακόμη και όταν αυτή δεν δηλώνεται ευθέως ως τέτοια), καμία σχέση δεν έχει με το αληθές εθνικό χαρακτηριστικό τής ανά τόπους ιδιαίτερης και αυτόχθονος (διάβαζε προχριστιανικής) Παράδοσης. Ψευδ-«έθνος» και «Εθνικισμός», πρωτομάστορες της ιδεοληψίας και του ανιστόρητου, του φορτισμένου αλλά ταυτοχρόνως και παραμυθητικού (νηπιώδους) λόγου, καθώς επίσης και της απολύτως μονομερούς «ανάλυσης» των πραγμάτων, κανακεύουν και αγοραπωλούν με την ύψιστη μαεστρία την Ψευδή Συνείδηση, δηλαδή την εδραιωμένη ως αλήθεια πίστη, σε ένα πασιφανέστατο ψέμα.

Οι «εθνικιστές» αποδεικνύονται τελικά οι χειρότεροι εχθροί του πραγματικού «έθνους», μετατρέποντας την φυσική και λογική διεκδίκηση της ταυτότητας («Εθνισμός») σε μίσος για τους άλλους (κατά κανόνα σε μίσος για τον… γείτονα).

Ενώ ο «Εθνισμός» συσπειρώνει, αντιπροσωπεύοντας την νόμιμη διεκδίκηση της συλλογικής αξιοπρέπειας, ο «Εθνικισμός» αποκλείει, αντιπροσωπεύοντας τίποτε περισσότερο από την απολύτως επιθετική καχυποψία.

Το μεγαλύτερο όμως εσωτερικό δράμα του «Εθνικισμού» είναι ο απόλυτος παραλογισμός τής προοπτικής που δήθεν προβάλλει, ένας παραλογισμός, ο οποίος έκλαμπρα καταδεικνύεται στην απλή συνειδητοποίηση, ότι αντίθετα από τον υποτιθέμενο και πλαστό «αντίπαλο» του, τον λεγόμενο «Διεθνισμό» (αμφότεροι παραπροϊόντα του «μονοθεϊστικού» Κόσμου), αυτός δεν μπορεί τελικά, ως πολιτικό ή κοινωνικό ή πολιτισμικό εάν θέλετε φαινόμενο, να γενικευθεί. Και αυτό, γιατί σε απόλυτη αντίθεση προς τον φυσικό (αρχαιοτροπο) «Εθνισμό», ο οποίος μπορεί να υπερασπίζεται θετικά την διαφορετικότητα / ετερότητα του (σεβόμενος την ίδια στιγμή βαθύτατα και την διαφορετικότητα / ετερότητα όλων των άλλων, που του συμπεριφέρονται ομοίως), ο κάθε επί μέρους «Εθνικισμός» θεωρεί την επί μέρους «ράτσα» του περιούσια και ανώτερη πασών των άλλων, άρα μπορεί να ορίσει την διαφορετικότητα / ετερότητα μόνον αρνητικά.

Η τρωτή φεουδαρχία της Δύσης έδωσε, κατά τον 16ο αιώνα, τη θέση της στο άτρωτο από εξεγέρσεις δούλων «Εθνοκράτος», και στους επόμενους δύο αιώνες σύσσωμη η Ευρώπη υποχρεώθηκε, από άκρου σε άκρο της, ν’ ακολουθήσει το παράδειγμα, ενώ όμως την ίδια περίπου εποχή στο φαντασιακό / αντιληπτικό επίπεδο, η ανθρωπότητα όχι μόνο δεν μετασχηματιζόταν ουσιαστικά σε κάτι διαφορετικό, αλλά αντίθετα παρέμενε στην ίδια φρικτή και πνευματοκτόνο κοσμοθέαση, βυθιζόμενη συνάμα σε ακόμα μεγαλύτερη αποκτήνωση …

Σε έναν ολοκληρωτικό, βίαιο και συγκεντρωτικό εξουσιαστικό μηχανισμό από τη μία, αρχικά μόνον «μοναρχικό» και φυσικά πάντοτε «χριστιανικό», και σε μια βίαιη ομοιομορφία των υπηκόων από την άλλη, υπηκόων που όφειλαν ν’ αντιλαμβάνονται τα πράγματα -και κατ’ επέκταση να συμπεριφέρονται- στο εξής, ως ομογενές «έθνος» μέσα σ’ έναν κόσμο που το πρώτο και κύριο που εχθρευόταν ήταν η ύπαρξη πολυμορφίας, ήτοι.. «εθνών» με την αυθεντική φυσικά έννοια του όρου (ήτοι, ομάδες με ιδιαίτερα «έθη και νόμους και γλώτταν και βίον» όπως το ‘χε ορίσει παλαιά ο Απολλώνιος).

Μία μικρή ομάδα εξουσιαστών αποφασίζει ιδία βουλήσει ότι ανήκουν στο κατασκευασμένο ψευδ«Έθνος» της κάποιες μεγάλες ομάδες λαού, που ούτε καν ρωτήθηκαν αν θέλουν ν’ ανήκουν σ’ αυτό.

Βιβλιοκριτική – Ingvar: “Οι Αρχαιόθρησκοι απέναντι στους Αποκρυφιστές”

Ingvar: Οι Αρχαιόθρησκοι απέναντι στους Αποκρυφιστές, Αθήνα: Ανοιχτή Πόλη, 1996. (Απόδοση στη νεοελληνική από τον Γ. Βουρδαμή).
Βιβλιοκριτική του Στυλιανού Αρίστων.
Βαθμολογία: 4/5.

Ingvar

Το κείμενο του Ingvar, πρώην Ηγέτης της Odinic Rite και εκπρόσωπος της εθνικής αγγλοσαξονικής Παράδοσης, πρωτοδημοσιεύτηκε στο περιοδικό Odinism Today, Τεύχος 17, 1995. Αποτελεί μια σύντομη μελέτη του ευρωπαϊκού Εθνισμού και των κοινών στοιχείων μεταξύ των Εθνικών Θρησκειών της Ευρώπης. Ορίζει σαφέστατα τον “Παγανισμό”, τα “χαρακτηριστικά σημεία” του οποίου είναι: 1. Πολυθεϊσμός, 2. Φυσιολατρεία, 3. Φυσική Προέλευση, 4. Εθνική Φύση Της Λατρείας, 5. Θυσιαστική Πράξη. Επίσης διαφοροποιεί έξοχα τον Εθνισμό από τις νέες μαγικοθρησκευτικές λατρείες του χριστιανικού κόσμου (“Νεοπαγανισμός”, Αποκρυφισμός), οι οποίες ταυτίζονται συχνά – λόγω άγνοιας ή εκ του πονηρού – με τις αποκαταστημένες εθνικές Θρησκείες. Στα πλαίσια αυτής της διαφοροποίησης διατυπώνει μια στρατιγική για την ανάσταση και υπεράσπιση του ευρωπαϊκού Εθνισμού. Μέσα απ’ το βιβλίο γίνεται απόλυτα κατανοητό “τί είναι και τί δεν είναι εν τέλει ‘αρχαιόθρησκο’, αλλά, κυρίως, και γιατί αποτολμά (επιτέλους!) έναν κατακάθετο διαχωρισμό του πολυθεϊστικού και φυσιολατρευτικού κόσμου των ‘εθνικών’ ή ‘αρχαιόθρησκων’ από τον μονοθεϊστικό εκείνον που αφειδώς γεννά και θρέφει όχι μόνο τις ‘σύγχρονες’ (…) κυρίαρχες θρησκείες του ‘θεού’ της Ερήμου Ιεχωβά, αλλά και τις ομογενείς τους ‘εσωτεριστικές’ ή ‘αποκρυφιστικές’ παραλλαγές.” (Βουρδαμής, σελ. 3).

Επιπλέον μιλάει για το αρχαιόθρησκο έθος και τους πολυχρησιμοποιημένους όρους “παγανισμός” – “εθνισμός”. Με επιθετική διάθεση στρέφεται προς τη Μαγεία και τον Αποκρυφισμό, την “απέναντι πλευρά” όπου εξακολουθεί η παρερμηνεία του Εθνισμού από Μ.Μ.Ε., “Νεοπαγανιστές” και Χριστιανούς. Τονίζει πως ο Εθνισμός δεν κρίνεται με όσα πράττει, αλλά με όσα πράττουν “παντελώς ξένοι προς αυτόν” (σελ. 12). Με μια ματιά στο ρωμαίικο γίγνεσθαι επιβεβαιώνεται ο Ingvar: χρεώνουν στον Εθνικό Ελληνισμό τις δηλώσεις και πράξεις του ρωμαίικου Εσωτερισμού και Εθνικομυστικιμού (Αρχαιοκεντρισμός ή “Ελληνοκεντρισμός”, ΛΑ.Ο.Σ., Χ.Α. κτλ.), ασχέτως που δείχνουν, δηλώνουν φανερά που ανήκουν. Αν και το παράδειγμα της Ελλάδας είναι πολύ ακραίο, συναντάμε όμοιες καταστάσεις και σε πολιτισμένες ευρωπαϊκές χώρες. Οι εθνικοί Ευρωπαίοι δεν έχουν να αντιμετωπίσουν μόνο την γνωστή μισαλλοδοξία, αλλά και την καπήλευση των Παραδόσεων τους από Εθνικιστές και την, άθελη ή μη, διαστρέβλωση του πάτριου Έθους τους από Εσωτεριστές και Αποκρυφιστές. Ηλίου φαεινότερον ότι η καπήλευση της πραγματικής ευρώπης δεν σταμάτησε με τον Ναζισμό και την Αριοσοφία.

Το βιβλίο περιέχει μια ανάλυση της διαφοράς μεταξύ Ευρώπης και Χριστιανισμού σε επίπεδο Κοσμοθέασης, την παρουσίαση αποκατασημένων θρησκειών, μέσα σε αυτές η ελληνική, γνωστή ως “Ελληνισμός” στο εξωτερικό. Ένα μεγάλο κομμάτι κατέχει το ζήτημα Συνεργασίας των Εθνικών Ευρωπαίων, η παράθεση των μεθόδων δυσφήμισης του Εθνισμού και εννέα τελικά συμπερἀσματα επί του θέματος. Το βιβλίο κλείνει με μια συνέντευξη και την παράθεση των θεών του Οντινισμού και των συμβόλων τους.

Ο γενικός “τόνος” του κειμένου είναι αυστηρός και αποφασισμένος, αλλά επίσης ευνόητο το μύνημα του. Η ανάγνωση του δεν προϋποθέτει κάποια ειδική γνώση. Δυστυχώς οι σελίδες δεν έχουν αριθμό και η κόλλα δεν είναι η καλύτερη, αλλά εξαιτίας της χαμηλής τιμής δεν κάνει να έχουμε πολλές απαιτήσεις.

Ευχαριστώ τις εκδόσεις Ανοιχτή Πόλη για την μετάφραση και έκδοση.

ΒΙΒΛΙΟΚΡΙΤΙΚΗ – ΣΑΛΛΟΥΣΤΙΟΣ: “ΠΕΡΙ ΘΕΩΝ ΚΑΙ ΚΟΣΜΟΥ”

Σαλλούστιος: Περί θεών και κόσμου, Αθήνα: Ανοιχτή Πόλη, 2002. (Απόδοση στη νεοελληνική από τον Β. Γ. Ρασσιά).
Βιβλιοκριτική του Στυλιανού Αρίστωνος.
Βαθμολογία: 5/5.

Περί θεών και κόσμου (© Ανοιχτή Πόλη)

Το ανά χείρας βιβλίο με το κείμενο του Σαλλούστιου έχει μεγάλο ενδιαφέρον, διότι αντικατοπτρίζει την θεολογική θέαση των Εθνικών εκείνης της εποχής. Ο Σαλλούστιος ήταν φίλος του τελευταίου έλληνα αυτοκράτορα Ιουλιανού και Πλατωνικός. Συνέγραψε το ΠΕΡΙ ΘΕΩΝ ΚΑΙ ΚΟΣΜΟΥ μάλλον το μάρτιο του “362” μ.α.χ.χ. στην ελληνική. Ο Nilsson θεώρησε το έργο του ως “κατηχητικός” του Πλατωνισμού, κι όμως “πιἀνει” το πνεύμα του ύστερου Εθνισμού μακριά από τον μυστικισμό των νεοπυθαγορείων και τον δυϊσμό της εποχής του. Η ανεκτικότητα του Ιουλιανού απέναντι στους Χριστιανούς ωφείλεται στον Σαλλούστιο. Την εποχή εκείνη υπήρξε έντονη η επιρροή της Ανατολής στις κοινωνίες της δύσης. Η Ανατολή δεν έφερε όμως μόνο την Σωτηριολογία, τον Μοναχισμό και λοιπά αντιδραστικά φαινόμενα, αλλά και την ιδιοσυγκρασία των λαών της εις τον Πλατωνισμό. Ο Σαλλούστιος καταφέρνει όμως κατα κἀποιο τρόπο να ενώσει την κλασική Ελλάς με τον ύστερο Εθνισμό, ο οποίος δεν αντιμετώπιζε μόνον τον χριστιανισμό, αλλά και τα αποσυνθετικά στοιχεία που του “άνοιξαν την πόρτα”: την γοητεία, τον μυστικισμό, τον Ερμητισμό, την Θαυματοπληξία, Σωτηρολογία και Μοιρολατρεία – σημάδια του τέλους μιας εποχής.

Το βιβλίο αρχίζει με μια μικρή εισαγωγή του Μεταφραστη περί της ιστορίας, τις εποχιακές περιστάσεις και το νόημα του κειμενου (σελ. 7-15). Ακολουθεί το αρχαίο κείμενο μαζί με την μετάφραση απο την σελ. 19-79. Διαχωρίζεται σε 21 μικρά κεφαλαια, η γλώσσα είναι απλή, όμως δεν υπάρχουν σημειώσεις. Το μύνημα είναι κατανοητό και η δομή του έργου απόλυτα λογική. Ο Σαλλούστιος ξεκινάει το έργο του με τα εξής σημαντικά λόγια: “Όσοι επιθυμούν να διδαχθούν για τους Θεούς πρέπει από της παιδικής τους ηλικίας να έχουν διαπαιδαγωγηθεί καλώς και να μην έχουν ανατραφεί με ανόητες δοξασίες. Πρέπει επίσης να έχουν καλή φύση και λογική συγκρότηση, προκειμένου αναλόγως να κατανοήσουν και τη διδαχή.” (σελ. 19).

Έπειτα συνεχίζει με την διδαχή της εθνικής κοσμοθεάσης από πλατωνική οπτική γωνία, επιπλέον όμως εκφράζει γενικές θέσεις του ελληνισμού. Εξηγεί, γιατί δεν μεταβάλλεται ο Θεός, ότι κάθε θεός είναι αγέννητος, “προέρχεται” από την Πρώτη Αιτία και δεν “διαχωρίζονται από την Πρώτη Αιτία¨, δηλ. το ΕΝ. Αποκαλύπτει τις συμπαντικές λειτουργίες των Δώδεκα Θεών, το νόημα πίσω από τους μύθους και εξηγεί την ελληνικότατη θέση περί της Αγεννησίας και Αιωνιότης του Σύμπαντος. Αναφέρεται επίσης στην Αρετή, την Κακία σαν αποχή του Αγαθού, σε τι ωφελούν οι θυσίες, αφού δεν έχουν ανάγκες οι Θεοί κ.α. Μια ενδιαφέρον θέση είναι πως οι άνθρωποι αυτοθεραπεύουμε την ψυχή με την στροφή στους Θεούς και ότι ο Θεός δεν απομακρύνεται από τους θνητούς, όπως ο Ήλιος δεν απομακρύνεται από τους τυφλούς. Χάρη στα λογικά επιχειρήματα γίνεται ελκυστική η Οντολογία του ύστερου Εθνισμού. Συμβουλεύω όλους τους ως προς το έθος έλληνες την ανάγνωση του κειμένου, μιας και η απόδοση στην νεοελληνική είναι πολύ ικανοποιητική. Μη ξεχνάμε επίσης την μεγάλη σημασία του Σαλλούστιου για τον σημερινό εθνικό ελληνισμό.

Ας μην λησμονήσουν οι αναγνώστες στη συνέχεια την ανάγνωση του Κορνούτου για να μάθουν και την στωϊκή αντίληψη του Εθνισμού. Πλατωνισμός και Στωϊκισμός υπήρξαν οι μεγαλύτερες σχολές της ύστερης αρχαιότητας και ο πυρήνας της ελληνικής αντίστασης κατά του βάρβαρου εκχριστιανισμού.

ΒΙΒΛΙΟΚΡΙΤΙΚΗ – ΥΣΕΕ: “ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΘΝΙΚΗ ΘΡΗΣΚΕΙΑ, ΘΕΟΛΟΓΙΑ ΚΑΙ ΠΡΑΞΙΣ”

Ύπατο Συμβούλιο Ελλήνων Εθνικών: Ελληνική Εθνική Θρησκεία, Θεολογία και Πράξις, Αθήνα 2012.
Βιβλιοκριτική: Στυλιανός Αρίστων
Βαθμολογία: 5/5

 

Ελληνική Εθνική Θρησκεία, Θεολογία και Πράξις

Το βιβλίο αυτό είναι το πρώτο του ΥΣΕΕ. Οι σελίδες είναι λιγοστές, αλλά οι Πληροφορίες καλές. Αρχινάει με μια Εισαγωγή, στην οποία καταγράφεται η κατάσταση στην οποία βρίσκεται η Ελληνική Θρησκεία στο σύγχρονο ρωμαίικο κράτος. Μέχρι στιγμής δεν έχει αναγνωριστεί νομικά, και το ΥΣΕΕ καταγγέλνει ουσιαστικά το κράτος που σκιάζεται από την ορθόδοξη θεοκρατία. Πληροφορεί για τα είδη θρησκειών που υπάρχουν, φυσικές ή εθνικές θρησκείες και ιδρυμένες, και για τις όντως σημαντικές διαφορές μεταξύ τους. Οι πρώτες αναπτύχθηκαν παράλληλα με τα έθνη τους, οι τελευταίες ιδρύθηκαν σε κάποια συγκεκριμένη στιγμή από προφήτες στους οποίους “μίλησε” ή “αποκαλύφθηκε” ο θεός τους. Ανάλογα με την Πολυμορφία της βιόσφαιρας είναι και η εθνόσφαιρα, όπου το κάθε έθνος έχει το δικό του πατροπαράδοτο έθος και την δική του λατρεία.

Το ΥΣΕΕ εξηγεί, ότι αυτή είναι η φυσική κατάσταση, η οποία βεβαίως ταράχθηκε από τον Χριστιανισμό και το Ισλάμ, που με τις εθνικές παραδόσεις, έσβησαν και τα έθνη τους. Συνεχίζει με τα χαρακτηριστικά της ελληνικής θρησκείας για να περάσει στην απλή παρουσίαση της ελληνικής κοσμοθέασης, με έντονη έμφαση στον Υλοζωϊσμό της: Όντως Ον, Κόσμος, Θεοί, Άνθρωπος, Ζωή, Σκοπός του ανθρώπινου βίου, Αρετή, Θάνατος και Ψυχή. Το κείμενο είναι απλά γραμμένο, εμπλουτισμένο με σημειώσεις και σαφές. Ακολουθεί μια Εισαγωγή στην πρακτική Ευσέβεια, στο νόημα των βωμών και αγαλμάτων. Αναφέρονται επίσης και οι ετήσιες γιορτές, όπως τις γιορτάζει το ΥΣΕΕ ευθυγραμμισμένες με την σημερινή πραγματικότητα, όπως λέει. Στο τέλος παρουσιάζονται τα βασικά τυπικά της δημόσιας και οικιακής λατρείας, συμβουλές και ιδέες για το στήσιμο βωμών και τυπικά για την Ονοματοδοσία, τον Γάμο και την Κήδευση. Εν τέλη αποτελεί το κείμενο μια χρήσιμη εισαγωγή στον Εθνικό Ελληνισμό από την σκοπιά του ΥΣΕΕ.