Η ελληνική αντίληψη της «παράδοσης»

«Η Παράδοση, δεν έχει τίποτε να κάνει με αυτό που λέμε ‹τοπικό χρώμα› ή φολκλόρ, όπως δεν έχει να κάνει και με τα διάφορα ανά τόπους έθιμα που καταγράφουν οι λαογράφοι μελετητές. Η Παράδοση έχει να κάνει με την προέλευση και την μεταβίβαση μέσα από τους αιώνες, ενός πλέγματος εννοιών, οπτικών γωνιών και αντιλήψεων που βοηθούν τον άνθρωπο – οργανικό μέλος της κάθε συγκεκριμένης Παραδόσεως, να ερμηνεύσει με πολύ συγκεκριμένο τρόπο τον εαυτό του και το φυσικό και ηθικό περιβάλλον του. Η Παράδοση είναι τρόπος οράσεως και γνώση που μεταδίδεται από γενεά σε γενεά, περνάει μέσα από τα φίλτρα των κοινωνικών και ηθικών διαφοροποιήσεων και άρα φθάνει στους εκάστοτε κοινωνούς της πάντοτε ορθή και σεβαστή.

Η Παράδοση συμπυκνώνει στην ουσία της όλα τα προϋπάρχοντα, όλους τους τρόπους, όλα τα αφηγήματα, όλα τα άρρητα, τους μύθους, τις τελετουργίες που έχουν εκφραστεί κατά το παρελθόν εντός της και συνάμα όλα εκείνα που δεν έχουν ακόμη ειπωθεί, μα υπάρχουν ως δυνατότητες να πραγματωθούν. Κάθε στιγμή λοιπόν η Παράδοση είναι πλήρης και ταυτόχρονα εξελίξιμη. Ενσαρκώνει μία εσωτερική γνώση που συνυπάρχει αρμονικά με την ζωή σε κάθε της επίπεδο, προσωπικό, συλλογικό, πολιτικό, είναι καθολική μετάδοση και καθολικό βίωμα, αφού το μόνο που ουσιαστικά διαφοροποιείται στον κάθε κοινωνό της είναι μόνο το μέγεθος και η ποιότητα αυτής της μεταδόσεως και βιώματος.

Η Παράδοση, τέλος, είναι πάντοτε αντικειμενική (σε αντιδιαστολή προς την υποκειμενική, ατομική αντίληψη και θέση) και επίσης πατροπαράδοτη και εθνική και ποτέ δεν επιβάλλεται από ένα έθνος πάνω σε άλλο, ούτε υπάρχει Παράδοση που μοιράζεται σε περισσότερα του ενός έθνη.»

Πηγή: Ύπατο Συμβούλιο των Ελλήνων Εθνικών (ΥΣΕΕ), Τι σημαίνει για εσάς ο όρος «Παράδοση»; (Απαντήσεις σε συχνές ερωτήσεις, Ερώτηση νο. 13). URL: https://www.ysee.gr/faq.html#13 (τελευταία πρόσβαση στις 9 Νοεμβρίου 2019).