ΟΡΕΣΤΗΣ ΠΥΛΑΡΙΝΟΣ: ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΑΦΥΣΙΚΟΥ ΚΥΚΛΟΥ ΤΗΣ ΕΒΔΟΜΑΔΟΣ

ΟΡΕΣΤΗΣ ΠΥΛΑΡΙΝΟΣ: «ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΑΦΥΣΙΚΟΥ ΚΥΚΛΟΥ ΤΗΣ ΕΒΔΟΜΑΔΟΣ και ΠΕΡΙ ΤΩΝ ΠΛΑΝΗΤΙΚΩΝ ΟΝΟΜΑΣΙΩΝ ΤΩΝ ΗΜΕΡΩΝ ΤΗΣ ΕΒΔΟΜΑΔΟΣ», στο: sacredatticalendar (Αρθρολόγιο), τελευταία πρόσβαση: 5η Ισταμένου Θαργηλιώνος 3ο έτος της 698ης Ολυμπιάδος / 12. Μαΐου 2016.

ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΑΦΥΣΙΚΟΥ ΚΥΚΛΟΥ ΤΗΣ ΕΒΔΟΜΑΔΟΣ και ΠΕΡΙ ΤΩΝ ΠΛΑΝΗΤΙΚΩΝ ΟΝΟΜΑΣΙΩΝ ΤΩΝ ΗΜΕΡΩΝ ΤΗΣ ΕΒΔΟΜΑΔΟΣ

Ο εβδομαδιαίος κύκλος είναι αφύσικη διαίρεση του χρόνου.

Η διαίρεση των νυκτών και ημερών σε κύκλους των επτά νυκτών και των επτά ημερών επ΄αόριστον δεν μπορεί να εννοηθεί ως φυσική, κατά την έννοια της διαιρέσεως του χρόνου από τον κύκλο της νύκτας και της ημέρας κατά τη γενική έννοια.

Αντιθέτως,η διαίρεση του χρόνου σε νυχθήμερο και εκείνη του κύκλου του μηνός, αλλά και εκείνη του κύκλου του έτους αντίστοιχα, είναι φυσικές διαιρέσεις του χρόνου που εδραιώθηκαν στις φυσικές κινήσεις, αριθμήθηκαν και ρυθμιστήκαν από τους φυσικούς νόμους των εν λόγω κινήσεων.

Ο εβδομαδιαίος κύκλος δεν έχει προέλευση από καμμία κίνηση της φύσης,καμμία κίνηση του άξονα της γής και είναι διαφορετικός από εκείνον του οποίου το αποτέλεσμα είναι ο κύκλος του νυχθήμερου, αλλά ούτε αντλεί τους κατάλληλους νόμους κινήσεως από αυτόν του νυχθήμερου.

Η αλλεπάλληλη διαδοχή της μιας νύχτας και της μιας ημέρας, μετά την άλλη, και αυτή των επτά νυχτών και των επτά ημερών μετα την άλλη, είναι στην πραγματικότητα διαδοχές νύχτας και ημέρας, αλλά διαφορετικά είδη διαδοχών, και ο νόμος που ρυθμίζει μία από αυτές δεν μπορεί να είναι ο ίδιος που κυβερνά και κατευθύνει τον άλλο.

Ο πρώτος βασίζεται και είναι έργο της φύσης ενώ ο δεύτερος δεν είναι κατά την ίδια έννοια όπως ο πρώτος.

ΠΕΡΙ ΤΩΝ ΠΛΑΝΗΤΙΚΩΝ ΟΝΟΜΑΣΙΩΝ ΤΩΝ ΗΜΕΡΩΝ ΤΗΣ ΕΒΔΟΜΑΔΟΣ

Ο Ισίδωρος της Σεβίλης,(+560,+636) ο Χριστιανός Αρχιεπίσκοπος αντιγράφοντας από τα κλασικά συγγράμματα πηγές της αρχαιότητος δημιουργεί τις ετυμολογίες του. Στον πέμπτο τόμο του έργου του διαβάζουμε περί των πλανητικών ονομάτων των ημερών, παραδίδω αυτούσιο το κείμενο στα Λατινικά και τη μετάφραση:

ISIDORE ETYMOLOGIAE V.xxx.5

DE NATURA REPUM III.247.

AUSONIUS ECLOGARUM 342

«Dies dicti a diis quorum nomina Romani quibusdam

sideribus sacraverunt. primum enim diem a sole adpellaverunt, qui princeps est omnium siderum, sicut et idem

dies caput est cunctorum. secundum a luna, quse soli et

splendore et magnitudine proxima est, et ex eo mutuat lumen. tertium a stella Martis, quse Vesper vocatur. quartum

a stella Mercurii, quam quidam candidum circulum vocant. quintum a stella Jovis, quam Phaethontem dicunt. sextum

a Veneris stella quam Luciferum adserunt, quia inter omnia

sidera plus lucis habet. septimum a stella Saturni, quae sexto coelo locata xxx annis fertur explere cursum suume.

 

Apud Hebreos autem dies prima una sabbati dicitur quae

apud nos dies Dominicus est, quem gentiles soli dedicaverunt.

secunda sabbati secunda feria, quem seculares diem

lunae vocant. tertia sabbati tertia feria, quem illi diem Martis

vocant. quarta sabbati quarta feria, qui Mercurii dies

dicitur a paganis. quinta sabbati quinta feria est, id est

quintus a die Dominica, qui apud gentiles Jovis vocatur.

sexta sabbati sexta feria est, que apud eosdem paganos Veneris

nuncupatur. sabbatum autem septimus a Dominico

die est quem gentiles Saturno dedicaverunt, et Saturni nominaverunt. sabbatum autem ex Hebreo in Latinum requies

interpretatur.

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ ΟΡΕΣΤΗΣ ΠΥΛΑΡΙΝΟΣ

Από τους θεούς πήραν το όνομα τους οι ημέρες, των οποίων τα ονόματα οι Ρωμαίοι τα αφιέρωσαν σε μερικά άστρα. και πράγματι, ονόμασαν την πρώτη ημέρα από τον sol (Ήλιο) , ο οποίος είναι ο αυτοκράτορας όλων των άστρων, (όπως) ακριβώς όπως εκείνη η ημέρα είναι επικεφαλής όλων των ημερών. η δεύτερη ημέρα ονομάσθηκε από τη luna (Σελήνη), η οποία είναι η πλησιέστερη στον ήλιο σε φωτεινότητα και μέγεθος και δανείζεται το φως της από τον sol (Ήλιο). η τρίτη από το άστρο του Mars (Άρης), και ονομάζεται Vesper (εσπέρα). η τέταρτη από το άστρο του Mercury (Ερμή), που ορισμένοι αποκαλούν «Λευκό κύκλο». η πέμπτη από το άστρο του Jupiter (Δία), την οποία αποκαλούν Phaeton (υιό του ηλίου). την έκτη από το άστρο της Venus (Αφροδίτη),την οποία ονόμασαν Lusifer (Εωσφόρο), επειδή έχει το περισσότερο φως από όλα τα αστέρια. η εβδόμη από το άστρο του Saturn (Κρόνος), όπου, τοποθετήθηκε στον έκτο ουρανό, όπως λέγεται για να διατρέχει την πορεία του στα τριάντα χρόνια.

Μεταξύ των Εβραίων, παρόλα αυτά, η πρώτη ημέρα ονομάσθηκε – η Πρώτη του sabbath (πρώτη της αναπαύσεως- una sabbati), δηλαδή αυτή είναι η δική μας του Κυρίου η ημέρα (dies dominicus), την οποία οι pagans (άνθρωποι των δασών και της υπαίθρου), αποκάλεσαν η ημέρα του sol (Ηλίου). η Δευτέρα του sabbath (δευτέρα της αναπαύσεως), είναι η δεύτερη της δική μας εβδομάδος (feria, αργία), την οποία οι τετριμμένοι άνθρωποι ονομάζουν ημέρα της luna (Σελήνης). η Τρίτη του sabbath (τρίτη της αναπαύσεως), η τρίτη της εβδομάδος, την οποία αποκαλούν, η ημέρα του Mars (Άρεως). Τετάρτη του sabbath (τετάρτη της αναπαύσεως), η τέταρτη της εβδομάδος, η οποία καλείται η ημέρα του Mercury (Ερμού), από τους pagans (ανθρώπων των δασών και της υπαίθρου). Πέμπτη του sabbath (πέμπτη της αναπαύσεως), είναι η πέμπτη της εβδομάδος, δηλαδή, η πέμπτη της μετρήσεως (εξ ολοκλήρου) από την ημέρα του Κυρίου, η οποία ονομάζεται η ημέρα του Jupiter (Διός), μεταξύ των pagans (ανθρώπων των δασών και της υπαίθρου).

Έκτη του sabbath (έκτη της αναπαύσεως), καλείται η έκτη της εβδομάδος, η οποία ονομάσθηκε η ημέρα της Venus (Αφροδίτης) μεταξύ αυτών των ιδίων pagans (ανθρώπων των δασών και της υπαίθρου). Το sabbath (η ημέρα της Αναπαύσεως), είναι η εβδόμη μετρώντας (εξ ολοκλήρου), από την ημέρα του Κυρίου, και οι pagans ( οι άνθρωποι των δασών και της υπαίθρου) την αφιέρωσαν στον Saturn (Κρόνο) και την ονόμασαν, η ημέρα του Saturn (Κρόνου). –Sabbath- μεταφράζεται από τα εβραϊκά στα λατινικά ως –Ανάπαυση-.

Συζητώντας για αυτά τα ονόματα και για αυτές τις ημέρες, όπως έγιναν δεκτά πρός γενική χρήση στη δική του χρονική περίοδο, (+229) ο ιστορικός Δίων Κάσσιος μας παραδίδει μία διπλή καταγραφή για την προέλευσή τους, η μία πηγάζει από τις αρχές της αρμονικής αναλογίας, και η άλλη από την αιγυπτιακή αστρολογία, οι οποίες προσδιορίζονται με τον ακόλουθο τρόπο.

Κάθε μία από τις δώδεκα ώρες της ημέρας και τις δώδεκα ώρες της νύκτας υποτίθεται ότι ήταν αφιερωμένη σε κάποιον από τους επτά πλανήτες (περιλαμβάνοντας τον ήλιο και την σελήνη), με την ακόλουθη σειρά, αρχίζοντας από τον Saturn (Κρόνο):

Saturn (υπό την έννοια του Κρόνου),

Jupiter (υπό την έννοια του Διός), 

Mars (υπό την έννοια του Άρεως),

Sol (υπό την έννοια του Ηλίου), 

Venus (υπό την έννοια της Αφροδίτης)

Mercury (υπό την έννοια του Ερμού)

Luna (υπό την έννοια της Σελήνης)

Κατά την τάξιν των κύκλων,- όπως παρατηρεί ο Δίων Κάσσιος [37.18,19],

καθ΄ήν οι Αιγύπτιοι αυτούς νομίζουσιν [ΣΕΡΒΙΟΣ ΣΧΟΛΙΑ ΓΕΩΡΓΙΚΑ ΒΙΡΓΙΛΙΟΥ, 1.33, ΑΙΝΕΙΑΔΕΣ 2.255, 6.127].

Η πρώτη ώρα της πρώτης ημέρας, (όπου κατ΄αυτόν τον συνδυασμό, ταυτίζεται με την εβδόμη στη σειρά του πρωτόγονου κύκλου) και ανατέθηκε στον Saturn (Κρόνο), από τον οποίο πήρε και το όνομα της η πρώτη ημέρα, ως η ημέρα του Kρόνου. Η εικοστή δεύτερη ώρα αυτής της ημέρας (1+21 ή τρείς κύκλοι των επτά), θα πέσει πάλι στον Saturn, και η εικοστή τρίτη στον Jupiter, η εικοστή τετάρτη ξανά στον Mars. Η πρώτη ημέρα θα τελειώσει με την εικοστή τετάρτη ώρα.

Η πρώτη ώρα της επόμενης ημέρας, κατά συνέπεια, θα πέσει στον Sol ή στον Ήλιο, ο οποίος συνεπώς, έδωσε το όνομα του σε εκείνη την ημέρα, δηλαδή , η ημέρα του Sol (Ηλίου), και ούτω καθεξής, κατά το ίδιο τρόπο του κύκλου των επτά, μεταξύ των είκοσι τεσσάρων ωρών του νυχθημερίου, το οποίο ενδεχομένως αν κάποιος θα ακολουθήσει συνεχόμενα θα βρεί και θα αναδείξει την πρώτη ώρα της τρίτης ημέρας υπό την «κηδεμονία» της Luna (Σελήνης), ακολούθως την πρώτη κάτω από εκείνης του Mars, ακολούθως την πρώτη της πέμπτης κάτω από εκείνης του Mercury, ακολούθως την πρώτη της έκτης κάτω από εκείνης του Jupiter, και την πρώτη της εβδόμης, (με την οποία ο κύκλος λήγει μόνο και μόνο για να ανανεωθεί με τον ίδιο τρόπο), κάτω από εκείνης της Venus.

Οι ίδιες πλανητικές ονομασίες, και οι ίδιες ημέρες του εβδομαδιαίου κύκλου, μπορεί επίσης να προέρχονται (αν και αυτός είναι διαφορετικός τρόπος), από το σύστημα των Πλανητικών Τριγώνων, όσοι είναι περίεργοι να μελετήσουν σχετικά, μπορούν να δουν την εργασία του Scallinger, De Emendatione temporum

Αλλά η πραγματική και ιστορική καταγραφή του τρόπου με τον οποίο λήφθηκαν και επιβλήθηκαν για πρώτη φόρα, κατά τη γνώμη μας, είναι αυτός που μόλις δώσαμε, και ως προς το τρίμηνο, και στον χρόνο που δόθηκε για πρώτη φορά με αυτόν τον τρόπο.

Από καταγραφές αποδείξεις που ελπίζουμε ότι δεν αφήνουν καμμία αμφιβολία, συνεπάγεται ότι την πρώτη φορά γίνεται από τους Αιγυπτίους το -798.

Ο Ηρόδοτος [2.82] μας πληροφορεί ότι οι Αιγύπτιοι ήταν οι πρώτοι που οικειοποιήθηκαν συγκεκριμένες ημέρες του μηνός σε συγκεκριμένους θεούς, έτσι ενώ ασχολούνταν με αυτόν τον τρόπο, λεπτομερειακά θα ήταν μέρος μόνο της ίδιας ταξινόμησης και του ίδιου του συστήματος, να αναθέσουν καθεμία από τις ώρες αυτών των ημερών, κατά την ίδια προεδρεύουσα αρχή και επιρροή.

Το παραπάνω είναι τουλάχιστον η εξήγηση της σύνδεσης

ανάμεσα στ ‚αστέρια και τις ημέρες της εβδομάδας και τις ώρες της ημέρας, τα οποία ήταν πιο αποδεκτά γενικώς από τους αρχαίους.

Αυτή είναι η εξήγηση που αναγνωρίζεται και θεωρείται δεδομένη, όπως παρατηρεί ο Ideler [ Egyptian Calendars] , από έναν Αιγύπτιο αστρολόγο, τον Παύλο τον Αλεξανδρινό, δεν υπάρχει αμφιβολία ότι είναι παρμένη από τους προκατόχους του σε εκείνη την ανάλογη επιστήμη αφού ο ίδιος είναι συγκριτικά πιο σύγχρονος διότι το έργο του χρονολογείται από τον ίδιο, την Τετάρτη της 20ης του Μεχεϊρ μηνός, Διοκλητιανού 94, το οποίο απαντάται στην 14η του Φεβρουαρίου του +378, η οποία ήταν Τετάρτη

[ΦΑΒΡΙΚΙΟΥ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ ΤΟΜΟΣ 2,ΒΙΒΛΙΟ 3, ΚΕΦ.20&11.503-505].

Είναι αρκετά φανερό, ωστόσο, ότι ο πλανητικός κύκλος των Αιγυπτίων καθορίζεται και με τον Saturn και με την έβδομη ημέρα του πρωτόγονου κύκλου, τα οποία και τα δύο αναγνωρίζουν αυτό τον κύκλο, και όμως φαίνεται ότι το αιγυπτιακό ήταν ανεξάρτητο, αν και «μπολιασμένο» από αυτό.

Τα πλανητικά ονόματα εμφανίζονται στον Κλήμη τον Αλεξανδρινό, ένας Χριστιανός πατέρας, αλλά ελληνόφων Αιγύπτιος:

ΚΛΗΜΗΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΙΝΟΣ ΣΤΡ. 7. 12 &75

Οίδεν αυτός και της νηστείας τα αινίγματα, των ημερών τούτων της τετράδος και της παρασκευής λέγω• επιφημίζονται γαρ η μεν Ερμού η δε Αφροδίτης.

Οι ονομασίες θα αναγνωριστούν επίσης από μία παλαιότερη μαρτυρία, την οποία ο Πορφύριος [ΜΕΣ.ΕΥΣΕΒΙΟΥ ΠΡΟΤ. ΕΥΑΓ. 5.14] αποδίδει στον Οστάνη, έναν διάσημο μάγο της αρχαιότητος, μαθητή του Ζωροάστρη, και φημισμένο συγγραφέα της Οκτάτευχου.

Κληϊζειν Ερμήν ήδ Ηέλιον κατά ταύτα

ημέρη Ηελίου• Μήνην δ΄ότε τήσδε παρείη

ημέρη, ηδέ Κρόνον ηδ΄εξείης Αφροδίτην,

κλήσεσιν αφθέγκτοις, ας εύρε μάγων όχ άριστος 

της επταφθόγγου βασιλεύς, όν πάντες ίσασιν.

Οστάνην λέγεις, ειπόντων• επήγαγεν•

Και σφόδρα, και καθ΄έκαστον αεί θεόν επτακίφωνον.

Η σύμπτωση μεταξύ της ιερής ημέρας του Saturn (Κρόνου) σε αυτόν τον πλανητικό κύκλο, και του εβραϊκού sabbath (Σάββατο- ημέρα της Αναπαύσεως), έδωσε την ευκαιρία σε μία πολύ γενική άποψη μεταξύ των αρχαίων, ότι το εβραϊκό sabbath (Σάββατο- ημέρα της Αναπαύσεως) ήταν από την αρχή επίσης αφιερωμένο στον Saturn (Κρόνο).

ΔΙΩΝ ΚΑΣΣΙΟΣ 37.17

Και την ημέραν την του Κρόνου καλουμένην ανέθεσαν (αυτώ) 

Η σύνδεση μεταξύ των πλανητών και των ημερών της

εβδομάδος αφού είχε συσταθεί στην Αίγυπτο κατ΄ αυτή τη σειρά το περί το – 798, ο ίδιος πλανητικός και εβδομαδιαίος κύκλος

πέρασε στην Κίνα, στην Ινδία, στην Αραβία, και σε σχεδόν

όλα τα μέρη της Ανατολής, ακριβώς με την ίδια σειρά. 

Στο Βίο του Απολλώνιου από τον Φιλόστρατο, ο Απολλώνιος την βρίσκει στην Ινδία, στα χρόνια της βασιλείας του Κλαύδιου ή του Νέρωνα:

ΦΙΛΟΣΤΡΑΤΟΣ ΒΙΟΣ ΑΠΟΛΛΩΝΙΟΥ 3.13.148Α

Φησί δε ο Δάμις και δακτύλους επτά τον Ιάρχαν τω Απολλωνίω δούναι, των επτά επωνύμους αστέρων, ούς φορείν τον Απολλώνιον κατά ένα, προς τα ονόματα των ημερών

Ο Επίσκοπος Φιλάστριος (+330,+397) απαριθμεί τη χρήση των πλανητικών ονομασιών της εβδομάδος από τους Χριστιανούς, ακόμη και μεταξύ των χριστιανικών αιρέσεων [ΚΕΦ. 111] και ο Φαβρίκιος αναφέρει [ΒΙΒΛΙΟΘ. ΕΛΛΗΝ. ΤΟΜ.4 ΚΕΦ.14 ΣΕΛ. 460] μια σοβαρή πρόταση του Ισπανού συγγραφέα (Campanella) για να δώσει ,στη θέση τους, τα ονόματα των επτά μυστηρίων των Ρωμαιοκαθολικών στις ημέρες της εβδομάδας, και τα ονόματα των δώδεκα αποστόλων στη θέση των δώδεκα μηνών του ημερολόγιου, αντί εκείνων που απορρέουν από την Ιουλιανή διόρθωση, μια πρόταση που, όπως μας λέει, εγκρίθηκε στην πραγματικότητα στο ιερό ημερολόγιο του Αμβρόσιου Νοβίδιου, που το αφιέρωσε στον Πάπα Παύλο III. και συνοδεύτηκε με μία περιγραφή ελεγειακού στίχου, κατ ‚απομίμηση του ιερού ημερολογίου του Οβιδίου. Οι πρώτοι Χριστιανοί όμως δεν ενέδιδαν αλλά διασκέδαζαν με τέτοιες προσπάθειες, αυτού του είδους, από τους Πατέρες τους,.Δεν είχαν καμμία δυσκολία να διατηρήσουν τα ονόματα και των δύο, και των ημερών της εβδομάδος αλλά και των μηνών στο ημερολόγιο το οποίο είχαν συνηθίσει πριν από τη μετατροπή τους.

Η αντικατάσταση, ωστόσο πραγματοποιήθηκε για την ημέρα του ήλιου, ή την Sunday με το όνομα του Κυρίου τους, η dιeς Dοmιnicus ή Dοminιca:

ΜΑΡΤΥΡΑΣ ΙΟΥΣΤΙΝΟΣ, ΑΠΟΛΟΓΙΑ ΠΡΩΤΗ 97.1.20

Και τη του ηλίου λεγόμενη ημέρα πάντων κατά πόλεις ή αγρούς μενόντων επί το αυτό συνέλευσις γίνεται, και τα απομνημονεύματα των αποστόλων ή τα συγγράμματα των προφητών αναγινώσκεται μέχρις εγχωρείν.

Τη δε του ηλίου ημέρα κοινή πάντες την συνέλευσιν ποιούμεθα, επειδή πρώτη εστίν ημέρα, εν η ο Θεός το σκότος και την ύλην τρέψας κόσμον εποίησε, και Ιησούς Χριστός ο ημέτερος σωτήρ τη αυτή ημέρα εκ νεκρών ανέστη. τη γαρ προ της κρονικής εσταύρωσαν αυτόν και τη μετά την κρονικήν, ήτις εστίν ηλίου ημέρα, φανείς τοις αποστόλοις αυτού και μαθηταίς εδίδαξε ταύτα.

ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ

Μεταξύ των Ελλήνων, δεν υπάρχει ΚΑΜΜΙΑ ένδειξη ή ίχνος της διαίρεσης του χρόνου σε εβδομάδες καθώς και σε πλανητικές ονομασίες ημερών.

Ο ιστορικός Δίων Κάσσιος αναφέρει για αυτό το γεγονός που φαίνεται να είναι καλά τεκμηριωμένο:

ΔΙΩΝ ΚΑΣΣΙΟΣ 37.18

Οι γουν αρχαίοι Έλληνες ουδαμή τούτο όσαγε εμέ ειδέναι ηπίσταντο.

Δεν θα διστάσουμε να αναφέρουμε ότι η έρευνα των αρχαιοτέρων διορθώσεων του αρχέγονου προγονικού ημερολογίου (και ειδικότερα των παλαιών τύπων της Οκταετηρίδος), δεν θα φέρει τίποτα στην επιφάνεια, που να εξηγεί τα περί χρήσεως του εβδομαδιαίου κύκλου από τους Έλληνες.

Η ιερότητα της έβδομης ημέρας μεταξύ των Ελλήνων, (που τόσο συχνά αναφέρεται στην εικόνα της θρησκευτικής εκτίμησης του αριθμού επτά) πρέπει να εξηγείται σε μία τελείως διαφορετική αρχή από αυτή της εβδομάδος.

Αν οι αρχαίοι Έλληνες είχαν κάποια μορφή νυχθήμερου κύκλου μεγαλύτερο από τη μονάδα ,τότε αυτός ήταν ο κύκλος των δέκα ημερών ή ο κύκλος των εννέα ημερών (στην ουσία το ίδιο πράγμα, με διαφορετική έκφραση στο μήνα).

Η διαίρεση του νυχθήμερου κύκλου συστάθηκε, χωρίς αμφιβολία, στο μήκος του φυσικού μήνα, των 30 ημέρων, κατά τον αρχέγονο ηλιακό χρόνο, διαιρεμένο σε τρία δεκαήμερα.

Και αν αυτή η διαίρεση είχε προσαρμοστεί στην αρχή του πρωτόγονου ηλιακού μήνα, έτσι διατηρήθηκε και στα σεληνιακά ημερολόγια των Ελλήνων, διότι στην πραγματικότητα οι μήνες περιείχαν 30 ημέρες (ακόμη και εκείνοι των 29 ημερών) που ήταν ονομαστικά μήνες των 30 ημερών.

ΟΡΕΣΤΗΣ ΠΥΛΑΡΙΝΟΣ, ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΙΕΡΟ ΑΤΤΙΚΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ: ΧΡΟΝΟΛΟΓΙΕΣ ΕΛΛΗΝΩΝ

Advertisements