ΒΙΒΛΙΟΚΡΙΤΙΚΗ – ΒΛ. ΡΑΣΣΙΑΣ: “Η ΣΥΡΡΙΚΝΩΣΗ ΤΗΣ ΑΡΧΑΙΑΣ ΨΥΧΗΣ”

Βλάσης Γ. Ρασσιάς: Υπέρ της των Ελλήνων Νόσου: Β΄ Τόμος, Η Συρρίκνωση της Αρχαίας Ψυχής, 2η έκδ., Αθήνα: Ανοιχτή Πόλη, 2001. Βιβλιοκριτική: Στυλιανός Αρίστων
Βαθμολογία: 5/5

Η Συρρίκνωση της Αρχαίας Ψυχής

Πολύ πικρή η αλήθεια αυτού του βιβλίου. Διότι περιγράφει την ιστορία μιας Συρρίκνωσης, πολλά χρόνια προτού πατήσει η ασυμβίβαστη με τον Ελληνισμό σέκτα του Γιαχβέ ελληνικό χώμα, ενός ανόητου πολέμου μεταξύ Ελλήνων, την κυριολεκτική εξόντωση της ελληνικής αυτοθέσμισης από τον αλαζόνα Αλέξανδρο τον Μακεδόνα ή τον “Μέγα” κατα τ΄ άλλους, την κατάκτηση της ελλάδας από την Ρώμη, που προετοίμασε το λιντσάρισμα του Ελληνισμού… Σαν τα πρώτα βήματα προς αυτήν την κατεύθυνση ονομάζει ο κ. Ρασσιάς την “βλακώδης αλληλοσφαγή” και την εισβολή “νεων ηθων” σε ολόκληρη την ελλάδα από τα καθυστερημένα τμήματα του Ελληνισμού, όπως ονομάζει ο συγγραφέας τους Μακεδόνες και Αιτωλούς. Κατα την γνώμη μου είναι το πιο σημαντικό και συναρπαστικό βιβλίο του Ρασσιά. Διότι για την Ελληνική Εθνοκτονία από τους ορθόδοξους χριστιανούς έγραψαν και άλλοι, λ.χ. Οι ιστορικοί Βαλλιανάτος και Ντέσνερ, αλλά για την πτώση της ελλάδας και τους λόγους λίγοι μίλησαν από τέτοια σκοπιά.

Αποκαλύπτεται η απόλυτη γελοιότητα του Εθνικισμού, που μιλάει για δαιμόνιο ελληνικό γονίδιο, αλλά ξεχνάει το Έθος, επειδή δεν τον συμφέρει, διότι το Έθνος είναι μια ομάδα ανθρώπων με κοινό Έθος, και δεν αρκεί η καταγωγή, ούτε κανένα … αίμα, για να είναι κάποιος Έλληνας. Λίγοι βέβαια ξέρουν πως οι Θαλής και Αίσωπος δεν είχαν ελληνική καταγωγή, αλλά υπήρξαν δια του έθους, της γλώσσας και ευσέβειας έλληνες. Άλλωστε ο Ελληνας είναι για τον Ρασσιά ένας πολιτισμικός όρος ξεκάθαρα αντίθετος στον Κοσμοπολιτισμό, την “μιλιταριστική ουτοπία του Αλέξανδρου” και την Ύβρις που επικράτησε μαζί με τους Μακεδόνες και “μεγαλομανείς” Ρωμαίους. Σε απόλυτη ρίξη έρχεται ο Ρασσιάς με την προνοιακή των χριστιανών και ιδεολογικοποιημένη των μαρξιστών Ιστορία, καταγγέλνει πάνω από 100 ρωμιούς Συγγραφείς για τα σημαντικά ψέματα που γρἀφουν για το Μαντείο των Δελφών και έρχεται επίσης σε σύγκρουσε με επιστήμονες του εξωτερικού που προβάλλουν την δική τους οπτική σε έναν κόσμο, που δεν καταλαβαίνουν.

Ο Αλέξανδρος και η Ρώμη έβλαψαν πολύ σοβαρά την Ελλάδα. Ο πρώτος με την κάκιστη υποδούλωση άλλων λαών και το οικουμενικό όραμα του, η Ρώμη με την άρνηση κάθε διαφορετικότητας, ετερότητας, κι άρα με την άρνηση της δημοκρατίας. Οι Μακεδόνες και Ρωμαίοι πράγματι τσάκισαν την Ελλάδα, ειδικά την Σπάρτη, που πνίχτηκε στο ίδιο της το αίμα. Κατέστρεψαν ναούς, έιδωλα και βωμούς, για τους οποίους πολέμησαν οι Αθηναίοι τον Ξέρξη (Ηρόδοτος, 8.143). Οι αλληλοσφαγές πλήγωσαν τα ελληνικά νομιζόμενα και άνοιξαν την κερκόπορτα για τον Ευημερισμό, την εξ ανατολής αυτοθέωσης των Μοναρχων.

Πότε άρχησε η παρακμή; Μετά την μάχη της Σαλαμίνας, απαντάει ο Ρασσιάς. Οι Έλληνες μολύνθηκαν με το μικρόβιο της απληστίας και του επεκτατισμού. Οι ελληνικές πόλεις βουλιάξανε σε έναν απίστευτο εμφύλιο πολέμο. Και δυστυχώς δεν έδωσαν σημασία στην έκκληση του Θεόκριτου, που τους παρακάλεσε: “Στο όνομα των πατρώων και μητρώων θεών μας, στο όνομα της συγγενείας, της συμπεθεριάς και της συντροφικότητος.. παρακαλώ σας, σταματείστε να βλάπτετε την πατρίδα.” (Ελληνικά, ΙΙ 4.20-21). Όμως συνέχισαν τον εμφύλιο μέχρι εξαντλησμού, και τότε πάτησε η Μακεδονία το πόδι της στην αρένα, και με τις πράξεις τις έφερε την ρώμη, η οποία έφερε με την σειρά της τον χριστιανισμό και την Ρωμανία. Είναι λυπητερό να διαβάζει κανείς αυτό το βιβλίο, διότι βάζει τον τόνο στα μεγάλα λάθη που έπραξαν οι Έλληνες … κατά τους εαυτούς τους. Όταν κατάλαβαν τα λάθη τους, ήταν ήδη αργά, αφού ο εμφύλιος άφησε πίσω του μια αποδυναμωμένη ελλάδα.

Advertisements