ΒΙΒΛΙΟΚΡΙΤΙΚΗ – ΒΛ. ΡΑΣΣΙΑΣ: “ΠΕΡΙ ΤΩΝ ΠΑΤΡΩΩΝ ΘΕΩΝ”

Βλάσης Γ. Ρασσιάς: Υπέρ της των Ελλήνων Νόσου: Α΄ Τόμος, Περί των Πατρώων Θεών, 3η έκδ., Αθήνα: Ανοιχτή Πόλη, 2002.
Βιβλιοκριτική: Στυλιανός Αρίστων
Βαθμολογία: 4/5

Περί των Πατρώων Θεών (© Ανοιχτή Πόλη)

Ένα πολύ ενδιαφέρον βιβλίο για τους θεούς του Ελληνισμού από έναν γνωστό εθνικό Έλληνα. Το περιεχόμενο μπορεί να το περιγράψει κανείς σαν μία μύηση στην αρχαιοελληνική ψυχή και μία αποκατάσταση των θεών των Ελλήνων. Ο κ. Ρασσιάς έρχεται σε ρίξη με τον μονοθεϊσμό, τον οποίο περιγράφει με πολύ αυστηρά λόγια, και αποκρυσταλλίζει τις ριζικές διαφορές μεταξύ “πολυθεϊσμού” και “μονοθεϊσμού”. Επίσης ξεκαθαρίζει ότι ο Ελληνισμός δεν ανήκει στην Ρωμιοσύνη, αλλά ούτε στην Δύση, και δεν αρκείται με μια απλή εξήγηση των θεών, αλλά παίρνει θέση σε πολλά θέματα, τα οποία αρχικά φαίνονται άσχετα με το θέμα, όμως σταδιακά ξεδιπλώνουν το νόημα και την σχέση τους με το κύριο θέμα του βιβλίου. Ο συγγραφέας βασίζεται σε αρχαίες και σύγχρονες πηγές, ετοιμάζει ήδη στον πρώτο τόμο το έδαφος για την πληγή που άνοιξε ο Αλέξανδρος του Φιλίππου στην Ελλάδα (β τόμος) και την κατασφαγή του ελληνικού έθνους από τους “Βυζαντινορωμαίους κατακτητές” (σελ. 47). Ο πρώτος τόμος της σειράς ξεκινάει από την Μινωϊκη Θρησκεία και φτάνει μέχρι τους ψευτο-ορφικούς της ύστερης αρχαιότητας. Βάζει τον ορφισμό στην θέση του και δείχνει γενικά μία απέχθεια για τον μυστικισμό και την θαυματοπληξία που είναι χαρακτηριστική για την σκέψη του.

Τα συμπεράσματα του είναι πολύ ενδιαφέρον, ο ίδιος φαίνεται πολυδιαβασμένος και χρησιμοποιεί μία “δύσκολη” γλώσσα. Επίσης, το κείμενο δεν είναι διατεταγμένο σε κεφαλαία, πράγμα που δυσκολεύει την ανάγνωση. Ένα μεγάλο τμήμα είναι αφιερωμένο στην εξήγηση του κλασικού δωδεκάθεου και σε σημειώσεις στο τέλος του βιβλίου. Κάτι που μάρεσε πολύ ήταν η τόλμη του Ρασσιά να αναφερθεί σε βιβλία της “απέναντι” πλευράς και να επικυρώνει τις θέσεις του με βιβλία συγγραφέων που κατακρίνει ή αναιρεί σε άλλα σημεία. Δεν διάβασε μόνο ό,τι τον συμφέρει, κι αυτό είναι βέβαια προς τιμήν του. Εξηγεί τα λάθη που έκαναν ιστοριογράφοι σαν τον Ε. Φριντελλ ή εσωτεριστές σαν τον Ι. Φουράκη με την έλλειψη της ελληνικής θέασης των πραγμάτων και δεδομένου ότι οι άνθρωποι αυτοί έβλεπαν τον ελληνικο εθνισμό μέσα από τα “φίλτρα” ενός δυιστικού και μονοθεϊστικού νού.

Αυτό το συμπέρασμα του συγγραφέα είναι άκρως λογικό. Καταλήγει ότι η Ελληνική Θρησκεία δεν ήταν ένα αποκομμένο κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας, αλλά πανταχού παρών σε κάθε πτυχή του ελληνικού πολιτισμού, από την τέχνη έως την φιλοσοφία και από την ιδιωτική ζωή μέχρι τον πόλεμο. Πιἀνει πασίγνωστα ψεύδη -που θεωρούνται σήμερα γενική γνώση- από τα “μαλλιά” και τα σἐρνει ad absurdum, μεταξύ αυτών η υποτιθέμενη ειδωλολατρία των πραγματικών, δηλ. αρχαίων Ελλήνων, ο δήθεν φετιχισμός τους, η δήθεν καταπίεση της γυναίκας κ.π.λ. Το ίσως πιο όμορφο σημείο του βιβλίου είναι η γαλήνια αποδοχή του θανάτου από τους Έλληνες. Και όπως σε κάθε βιβλίο του Ρασσιά δεν λείπει η κριτική στην νεωτερικότητα, πιο συγκεκριμένα στον εθνικισμό, μαρξισμό, “νεοπαγανισμό” και την νέα εποχή.

Advertisements