ΟΙ ΨΕΥΔΟ-ΣΙΒΥΛΛΙΚΟΙ ΧΡΗΣΜΟΙ

Οι ψευδο-σιβυλλικοί χρησμοί ή οι πλαστογραφημένες προφητείες περί Ιησού του Ναζωραίου

Υπάρχουν τα «σιβυλλικά βιβλία» και υπάρχουν τα βιβλία των λεγ. «σιβυλλικών χρησμών ή προφητειών». Αυτά τα δύο έργα δεν ταυτίζονται. Το πρώτο έργο είναι αυθεντικό, δυστυχώς όμως χάθηκε σχεδόν ολόκληρο το κείμενο του λόγω εμπρησμού ή ενός ατυχήματος (την καταστροφή του ναού του Γιουπιτερ-Δία στο mons capitolinus της Ρώμης το 83 π.α.χ.χ.) Οι πλέον χαμένοι χρησμοί αντικαταστήθηκαν απο την Ρωμαϊκή Σύγκλητος το 76 π.α.χ.χ. με μια νέα συλλογή χρησμών με προέλευση την Τροία, την Σάμο, την Ερυθραία της Ιωνίας κ.α. (Τάκιτος, Annales, VI, 12). Είναι λοιπόν δυο βιβλία τελείως διαφορετικά που διαφέρουν μεταξύ τους ως προς την χρονολογία, την προέλευση και το περιεχόμενο τους.

Οι ορθόδοξοι Φονταμενταλιστές αναφέρονται στο δεύτερο βιβλίο (αποτελείται από δώδεκα Τόμους ή βιβλία), το οποίο καμιά φορά το μπερδεύουν σκόπιμα με τα «σιβυλλικά βιβλία» και την ιστορικότητα τους για να αποδείξουν πως ο ερχομός του Μεσσία τους προφητεύθηκε δήθεν από Έλληνες μάντεις. Αυτοί οι «χρησμοί» συναθροίστηκαν τον 6ο αιώνα μ.α.χ.χ. Οι πηγές τους είναι εκ των πλείστων ιουδαϊκές, χριστιανικές και γνωστικιστικές. Τα στοιχεία δε από τις εθνικές θρησκείες είναι ελάχιστα.

Τα κείμενα («προφητείες») των «σιβυλλικών χρησμών» είναι πλαστογραφημένα (δηλ. Μη-αυθεντικά). Γράφτηκαν σε εξάμετρους στίχους, δηλαδή σε μορφή που ήταν γνωστή στον ελληνορωμαϊκό κόσμο για να διευκολύνουν την ένταξη των ιουδαιοχριστιανικών αντιλήψεων στο θρησκευτικό κλίμα του ελληνορωμαϊκού πολιτισμού και την αποδοχή τους από ένα μεγάλο πλήθος ανθρώπων. Τα περιεχόμενα των κειμένων αποτελούνται από ιουδαϊκές και χριστιανικές δοξασίες, αναφορές στην Παλαιά και Καινή Διαθήκη, την γνωστή πολεμική κατά της «πλάνης και λατρείας των ειδώλων» και από μεταγενέστερες προσθήκες των «πατέρων» της χριστιανικής εκκλησίας. Τα δώδεκα βιβλία διαφέρουν χρονολογικά μεταξύ τους, και στην προέλευση τους και γράφτηκαν από διαφορετικούς συγγραφείς. (Πηγή: Alexandria Frisch, «Pseudo-Sibylline Oracles»: ca. 150 BCE–700 CE, Πανεπιστήμιο Νέας Υόρκης).

Το 3ο βιβλίο των «χρησμών» είναι το παλαιότερο και ιουδαϊκής προέλευσης. Το 4ο βιβλίο γράφτηκε περίπου 80 χρόνια μ.α.χ.χ. και είναι επίσης ιουδαϊκής προέλευσης. Το 5ο βιβλίο, όπου αναφέρεται ένας Μεσσίας, γράφτηκε το 100 μ.α.χ.χ.! Και τα βιβλία 6-10 είναι καθαρά χριστιανικής προέλευσης. Αυτός είναι άλωστε ο λόγος για τον οποίο η επιστήμη αναφέρεται με τον όρο «ψευδο-σιβυλλικοί χρησμοί» σε αυτά τα κείμενα (αγγ. pseudo-Sibylline Oracles), ώστε να γίνει κατανοητό πως δεν είναι αυθεντικά ή ταυτόσημα με τα αυθεντικά βιβλία. (Πηγές: 1. H. Merkel: «Jüdische Schriften aus hellenistisch-römischer Zeit», εκδ. Gütersloher, 1998. 2. F. Hahn: «Frühjüdische und urchristliche Apokalyptik», εκδ. Neukirchener, 1998).

Ο Κάρλχαϊντς Ντέσνερ (1924-2014) γράφει τα εξής για τα «Σιβυλλικά Βιβλία»:

«ήθελαν να αυξήσουν την αξία της πίστης τους, να παρουσιάσουν μία ανωτερότητα της) Θρησκείας τους, αποδεικνύοντας μία υποτιθέμενη υπεροχή της με δήθεν αρχαία κείμενα που έκαναν τους Ιουδαίους προφήτες πολύ αρχαιότερους από τους Εθνικούς φιλόσοφους, που παρουσίαζαν τους πρώτους ως τάχα δασκάλους των δεύτερων … έξυπνες διαφημιστικές εκστρατείες για τον ελληνιστικό Ιουδαϊσμό με ειδωλολατρικό προσωπείο … χρησιμοποίησαν ακόμα και την Εθνική Σίβυλλα, γράφοντας τα υποτιθέμενα σιβυλλικά κείμενα, τις προφητείες, όπως αργότερα και οι χριστιανοί, φυσικά με μη ιουδαϊκά ονόματα και φυσικά vaticinia ex eventu (εκ των υστέρων προφητείες), δηλαδή καθαρή απάτη … πλαστογράφησαν και πρόσθεσαν στα αυθεντικά εθνικά κείμενα δικές τους επιθέσεις κατά του Εθνισμού, κυρίως εναντίον του Πολυθεϊσμού και τα εμπλούτισαν επίσης ταυτόχρονα με προφητείες για τον Ισραήλ … Με αρχαϊκό ύφος, επιτηδευμένη ομηρική απλότητα, με χρήση παγανιστικών στοιχείων, χρησμών ή με άλλους δανεισμούς από Εθνικούς συγγραφείς, έδιναν την εντύπωση γνησιότητας, αυθεντικότητας, απέκτησαν την αξιοπιστία πραγματικών προφητειών» (Karlheinz Deschner, Η εγκληματική ιστορία του χριστιανισμού: 3ος τόμος, σελ. 86-89, Αθήνα 2004).

Όποιος ψάχνει περισσότερες πληροφορίες για αυτές τις πλαστογραφίες – στις οποίες αναφέρθηκαν μάλιστα και οι Θεόφιλος ο Αντιοχεύς, Κλήμης ο Αλεξανδρεύς, Αυγουστίνος Ιππώνος και Λακτάντιος – θα τις βρεί σε καλά Λεξικά και Εγκυκλοπαίδειες.

Στυλιανός Αρίστων,

18η Νοεμβρίου «2012»

Advertisements